Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow No. XV. (page 139.): Letter in which the Bishop of Lisieux, on the part of all the Prelates of Normandy, relates to the Pope the conduct of Henry II. after the murder of Thomas Beket. 1 ( ad 1171.) - History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, vol. 2

Return to Title Page for History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, vol. 2

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History

No. XV. (page 139.): Letter in which the Bishop of Lisieux, on the part of all the Prelates of Normandy, relates to the Pope the conduct of Henry II. after the murder of Thomas Beket. 1 ( ad 1171.) - Augustin Thierry, History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, vol. 2 [1856]

Edition used:

History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, translated from the seventh Paris edition, by William Hazlitt (London: H.G. Bohn, 1856). In 2 volumes. Vol. 2.

Part of: History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, 2 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


No. XV. (page 139.)

Letter in which the Bishop of Lisieux, on the part of all the Prelates of Normandy, relates to the Pope the conduct of Henry II. after the murder of Thomas Beket.1 (ad 1171.)

Alexandro papæ Ernulphus, lexoviensis episcopus, post mortem S. Thomæ. Cum, apud regem nostrum pariter congregati, de magnis ecclesiæ regnique negotiis tractaturi crederemur, subitus nos de domino cantuariensi rumor lamentabili mœrore perfudit, adeo ut in momento securitas in stuporem, et consultationes in suspiria verterentur. Per aliquos enim ab Anglis revertentes certa relatione didicimus quod quidam inimici ejus, crebris, ut aiebant, exacerbationibus ad iracundiam et amentiam provocati, temere in eum irruptione facta (quod sine dolore dicere non possumus nec debemus), personam ejus aggredi et trucidare crudeliter perstiterunt. Ad regis dcnique notitiam rumor infaustus quibusdam preferentibus penetravit, quoniam ei non licuit ignorare quod ad ejus vindictam jure potestatis et gladii videbatur specialius pertinere. Qui statim in primis nefandi sermonis initiis ad omnia lamentationum et miserationum genera conversus, regiam prorsus majestatem quasi cilicio immutans et cinere, multo fortius amicum exhibuit quam principem, stupens interdum, et post stuporem ad gemitus acriores et acerbiores amaritudines revoltus. Tribus fere diebus conclusus in cubiculo, nec cibum capere, nec consolatores admittere sustinuit; sed mœstitia perniciosiore voluntariam sibi perniciem indicere pertinaciter videbatur. Miserabilis erat malorum facies, et anxia vicissitudo dolorum: quoniam qui sacerdotem lamentabamur primitus, de regis salute consequenter cœpimus desperare, et in alterius nece miserabiliter utrumque credebamus interiisse. Porro, quærentibus amicis et episcopis maxime quid eum ad se redire non permitteret, respondit se metuere ne sceleris auctores et complices, veteris rancoris confidentia, impunitatem sibi criminis promisissent, licet ipse novas inimicitias recentibus injurus et frequentibus malefieiis compararet; arbitrari se nominis sui famam et gloriam maledictis æmulatorum respergi posse, et confingi id ex ejus conscientia processisse: sed omnipotentem Deum se testem invocare in animam suam, quod opus nefandum nec sua voluntate nec conscientia commissum est, nec artificio perquisitum, nisi forte in hoc delictum sit, quod adhuc minus diligere credebatur: super hoc quoque se judicio ecclesiæ prorsus exponere, et humiliter suscepturum quidquid in eo fuerit salubriter statuendum. Communicato igitur consilio, in hoc universorum consultatio conquievit, ut sedis apostolicæ sapientiam et auctoritatem consuleret, quam spiritu sapientiæ et potestatis plenitudine christiana fides prædicat abundantius redundare, et apud eam suam studeat innocentiam modis legitimis et canonicis approbare. Supplicamus ergo quatenus, secundum datum a Deo vobis spiritum consilii et fortitudinis, tanti sceleris auctoribus secundum facti immanitatem servitas vestra retribuat, et suam innocentiam regi pietas apostolica et in statu suo velit affectuosius conservare. Omnipotens Deus personam vestram ecclesiæ suæ per multa tempora conservet incolumem.

[1 ] Recueil des Hist. de la France, xvi. 469.