EconlibThe LibraryOther Sites |
Front Page Titles (by Subject) No. VIII. (page 139.): Letter op Thomas Beket to Cardinal Albert, on the conduct of the Court of Rome towards him. 1 ( ad 1170.) - History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, vol. 2
Return to Title Page for History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, vol. 2The Online Library of LibertyA project of Liberty Fund, Inc.Search this Title:Also in the Library:
No. VIII. (page 139.): Letter op Thomas Beket to Cardinal Albert, on the conduct of the Court of Rome towards him. 1 ( ad 1170.) - Augustin Thierry, History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, vol. 2 [1856]Edition used:History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, translated from the seventh Paris edition, by William Hazlitt (London: H.G. Bohn, 1856). In 2 volumes. Vol. 2.
Part of: History of the Conquest of England by the Normans; Its Causes, and its Consequences, in England, Scotland, Ireland, & on the Continent, 2 vols.About Liberty Fund:Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals. Copyright information:The text is in the public domain. Fair use statement:This material is put online to further the educational goals of Liberty Fund, Inc. Unless otherwise stated in the Copyright Information section above, this material may be used freely for educational and academic purposes. It may not be used in any way for profit.
No. VIII. (page 139.)Letter op Thomas Beket to Cardinal Albert, on the conduct of the Court of Rome towards him.1 (ad 1170.)Thomas, cantuariensis archiepiscopus, Alberto cardinali. Utinam, dilecte mi, aures vestræ sint ad ora nostratum, et andiant illa quæ in ignominiam ecclesiæ romanæ cantitantur in compitis Ascalonis! Aliquid consolationis novissimi nuncii nostri videbantur a sede apostolica retulisse in literis domini Papæ; sed earum auctoritas evacuata est missis a latere literis ut in perniciem ecclesiæ Sathanas absolveretur. Soluti sunt enim apostolico mandato Londomensis et Saresberiensis episcopi, quorum alter incentor schismatis et totius malitiæ artifex ab initio dignoscitur exstitisse, et tam Saresberiensem quam omnes quos potuit in crimen inobedientiæ impegisse. Nescio quo pacto pars Domini semper mactatur in curia, ut Barrabas evadat et Christus occidatur. Auctoritate curiæ jam ni finem sexti anni proscriptio nostra et ecclesiæ calamitas protracta est. Condemnantur apud vos miseri exules, innocentes, nec ob aliud, ut ex conscientia loquar, nisi quia pauperes Christi sunt et imbecilles et a justitia. Dei recedere noluerunt; absolvuntur e regione sacrilegi et homicidæ, raptores impœnitentes, quos, mundo reclamante, nec a Petro, si præsideret, apud Deum absolvi posse, libera voce, Christo auctore, pronuncio. Ait enim in evangelio secundum Lucam: Si peccaverit in te frater tuus, increpa illum; et si pœnitentiam eqerit, dimitte illi. Et si septies in die peccaverit in te, et septies in die conversus fuerit ad te, dicens, Pœnitet me, dimitte illi. Numquid otiosa sunt verba Christi quibus ait, Si pœnitentiam egerit, si conversus confiteatur dicens, Pœnitet me? Nequaquam de otiositate verbi redditurus est in die judicii rationem, sed potius eos damnaturus qui, contra formam quam dedit, iniquos sine confessione et pœnitentia vanis absolutionibus justificare præsumunt, et vivificare animas quæ non vivunt. Certe, si res ablata reddi potest, et non redditur, non agitur pœnitentia, sed fingitur. Profecto Spiritus Sanctus, ut scriptum est, effugiet fictum: quoniam ipse veritas est, et non figmentum. Obliget se qui audet, nec venturi judicis formidet sententiam; raptores, sacrilegos, homicidas, perjuros, sanguinarios et schismaticos impœnitentes absolvat: ego quæ ecclesiæ Dei ablata sunt impœnitenti nunquam remittam. Nonne nostra, aut potius ecclesiæ spolia sunt quæ nuncii regis cardinalibus et curialibus larginntur et promittunt? Quæ iniquitas manifesta est, si illa quæ in ecclesiam Dei apud nos exercetur occulta est? Nos ecclesiæ libertatem tueri non possumus, quia sedes apostolica proscriptionem nostram jam iu finem sexti anni protraxit. Viderit Deus, et judicet; sed pro ea mori parati sumus. Insurgant qui voluerint cardinales; arment non modo regem Augliæ, sed totum, si possuet, orbem, in perniciem nostram: ego, Deo propitiante, nec in vita nec in morte ab ecclesiæ fidelitate recedam. Causam suam de cætero committo Deo, pro quo exulo proscriptus; ille medeatur ut novit expedire. Non est mihi ulterius propositum vexandi curiam: eam adeant qui prævalent in iniquitatibus suis, et, triumphata justitia et innocentia captivata, in confusionem ecclesiæ redeunt gloriosi. Utinam via romana non gratis peremisset tot miseros innocentes! Quis de cætero audebit illi regi resistere, quam ecclesia romana tot triumphis animavit et armavit exemplo pernicioso ad posteros? Valeat semper sanctitas vestra, nostri memor ante Deum. [1 ] Recueil des Hist. de la France, xvi. 416. |

Titles (by Subject)