The Online Library of Liberty

A project of Liberty Fund, Inc.

• Introduction
• Acknowledgments
• Abbreviations
• General Note
• Advertisement By the Translator.
• Juventuti Academicae Salutem.
• To the Students In Universities.
• Philosophiae Moralis Institutio Compendiaria With a Short Introduction to Moral Philosophy
• Philosophiae Moralis Institutio Compendiaria
• Liber I: Ethices Elementa.
• Caput I: De Hominis Natura Ejusque Partibus.
• Caput II: De Summo Bono Et Virtute.
• Caput III: De Variis Virtutum Divisionibus.
• Caput IV: De Virtutibus Et Officiis Erga Deum.
• Caput V: De Officiis Erga Alios Homines Exercendis.
• Caput VI: De Officiis Cujusque Erga Se, Et De Animi Cultura.
• 1 {caput VII: De Virtutis Studio Excitando Et Retinendo.
• Liber II: Jurisprudentiae Naturalis Elementa.
• Caput I: De Lege Naturali.
• Caput II: De Juris Natura Et Divisionibus.
• Caput III: De Virtutum Et Vitiorum Gradibus, Inter Se Comparatis{; Iisque Quae Speciem Moralem Afficiunt}.
• Caput IV: De Jure Privato Naturali.
• Caput V: De Jure Adventitio Reali, Et Rerum Dominio.
• Caput VI: De Dominii Acquirendi Rationibus.
• Caput VII: De Jure Derivato, Ejusque Causis.
• Caput VIII: De Dominii Transferendi Rationibus, Per Contractus, Successiones, Aut Testamenta.
• Caput IX: De Contractibus.
• Caput X: De Sermocinantium Officiis.
• Caput XI: De Jurejurando Et Votis.
• Caput XII: De Rerum Pretio.
• Caput XIII: De Variis Contractuum Generibus Post Pretia Rerum Constituta.
• Caput XIV: De Obligationibus Quasi Ex Contractu Ortis.
• Caput XV: Jura Ex Damno Dato, Atque Ex Aliorum Injuriis Orta. Jura Belli.
• Caput XVI: De Jure Extraordinario Ex Necessitate, Omniumque Jure Communi.
• Caput XVII: De Juris Interitu. De Litibus In Libertate Dirimendis, Et Interpretatione.
• Liber III: Oeconomices Et Politices Elementa.
• Caput I: De Conjugio.
• Caput II: De Parentum Et Liberorum Officiis.
• Caput III: De Herorum Et Servorum Jure.
• Caput IV: De Civitatum Origine Et Causis.
• Caput V: De Interna Civitatum Structura, Et Summi Imperii Partibus.
• Caput VI: De Variis Rerumpublicarum Formis.
• Caput VII: De Summi Imperii Jure, Ejusque Acquirendi Rationibus.
• Caput VIII: De Legibus Condendis, Et De Jurisdictione.
• Caput IX: De Jure Belli.
• Caput X: De Foederibus, Legatis, Et Civitatum Interitu [deletione].
• A Short Introduction to Moral Philosophy.
• Book I: The Elements of Ethicks.
• Chapter I: Of Human Nature and Its Parts.
• Chapter II: Concerning the Supreme Good.
• Chapter III: Concerning the Chief Divisions of Virtue.
• Chapter IV: Our Duties Toward God.
• Chapter V: Our Duties Toward Mankind.
• Chapter VI: Concerning Our Duties Toward Ourselves, and the Improvement of the Mind.
• Chapter VII: Some Practical Considerations to Excite and Preserve the Study of Virtue.
• Book II: Elements of the Law of Nature.
• Chapter I: Of the Law of Nature.
• Chapter II: Of the Nature of Rights, and Their Several Divisions.
• Chapter III: Concerning the Various Degrees of Virtue and Vice, and the Circumstances On Which They Depend.
• Chapter IV: Concerning the Natural Rights of Individuals.
• Chapter V: Of Real Adventitious Rights and Property.
• Chapter VI: The Methods of Acquiring Property.
• Chapter VII: Of Derived Property.
• Chapter VIII: The Methods of Transferring Property, Contracts, Succession, Testaments.
• Chapter IX: Of Contracts In General.
• Chapter X: Our Obligations In Speech.
• Chapter XI: Of Oaths and Vows.
• Chapter XII: Concerning the Values Or Prices of Goods.
• Chapter XIII: Of the Several Sorts of Contracts.
• Chapter XIV: * Obligations Resembling Those From Contracts.
• Chapter XV: Of Rights Arising From Damage Done, and the Rights of War.
• Chapter XVI: Extraordinary Rights In Cases of Necessity, and the Common Rights of Mankind.
• Chapter XVII: How Rights and Obligations Cease: How Controversies Are to Be Decided In Natural Liberty: and the Rules of Interpretation.
• Book III: The Principles of Oeconomicks and Politicks.
• Chapter I: Concerning Marriage.
• Chapter II: The Duties of Parents and Children.
• Chapter III: The Rights of Masters and Servants.
• Chapter IV: The Original of Civil Government.
• Chapter V: The Internal Structure of States: and the Several Parts of Supreme Power.
• Chapter VI: Of the Various Plans of Government.
• Chapter VII: The Rights of the Supreme Power: and the Methods of Acquiring It.
• Chapter VIII: Of Civil Laws and Their Execution.
• Chapter IX: The Laws of War.
• Chapter X: Of Treaties and Ambassadors, and the Entire Dissolution of States.
• Bibliography of Modern Literature

CAPUT X

De Foederibus, Legatis, et Civitatum Interitu [Deletione].

I. Bella foederum ope plerumque componuntur; quorum jura praecipua de singulorum pactis agentes docuimus. In foederibus vero pacem reducentibus, vis et metûs exceptioni vix est locus: alioquin controversiae veteres, quae bellis causam dederant, semper renasci possent. Valebit tamen ea exceptio, quoties illata fuerit vis apertè iniquissima, nulla juris specie innixa; aut ubi pacis leges impositae ab omni aequitate et humanitate abhorrent.

1 Quod ubi evenerit, ad arbitros provocare licebit; parte vero altera id detrectante, non aliud perfugium restabit, quam ut utraque pro se judicet, quantumque fieri potest sibi consulat.

Foedera sunt vel realia, vel personalia: Haec rariùs inita, ipsos civitatum rectores praecipue spectant, cumque ipsis intereunt: realia populum spectant, qui sensu quodam immortalis dici potest. Sunt etiam foedera vel aequalia, vel inaequalia: nec omnia foedera inaequalia populi majestatem imminuunt.{* }

Ad foedera firmanda dabantur olim obsides. Qui mos ideo exolevisse videtur, quod haud sine summâ morum saevitia et immanitate, obsides immeriti durius tractari poterant, ubi suae civitatis perfidiâ violatum esset foedus.

II. In foederibus faciendis adhibentur legati, aut internuntii. Qui omnes, quibuscunque nominibus sint insignes, eodem utuntur jure naturali, quum ad liberae civitatis negotia obeunda veniunt. Legatos sanctos habendos antea dictum. Jure etiam postulant, ut apud eos ad quos mittuntur mandata exponant. Ut etiam iis petentibus {ibidem} <in ea civitate ad quam missi fuerant> commorari concedatur, humanitas quidem suaderet; pleno tamen jure non est postulandum: quum legati, praesertim solertiores, speculatorum munere saepius fungi soleant: dumque commorantur, eo solo proteguntur [gaudent] jure naturali et necessario, quo et inquilini.

Jure autem publico et voluntario, [plurimas habent immunitates et beneficia] [plurimis gaudent immunitatibus, privilegiis, & beneficiis], et ipsi legati, et omnis eorum comitatus necessarius. Quae omnia tamen, vicinis maturè praemonitis, civitas quaevis sine injuria immutare poterit.

1. Hoc imprimis receptum, quod legatus in forum alienum non sit vocandus, eidemque cui antea jurisdictioni obnoxius sit. Quod hoc consilio institutum videtur, quod quo vigilantius munere suo fungitur {legatus}, eo magis civitatis ubi commoratur populo suspectus erit et invisus; ideoque si illic causam dicere cogeretur, metus esset, ne coram judicibus minus aequis agendum foret. Sibi caveant igitur isti cives, neque cum legato inter ipsos commorante, quem in jus vocare nequeunt, contractus ineant. At si quid gravius admiserit legatus, domum est remittendus: bellumque, si opus fuerit, regi populove a quo missus fuerat, indicendum, nisi illi irrogentur poenae, aut omne [a se illatum] [quod dederat] damnum praestare cogatur. Ubi quidem mercaturae se immiscuit legatus, merces civitati ubi commoratur subjiciuntur, nisi legationi obeundae sint necessariae.

2. Legato ipsiusque comitibus necessariis (quorum numerum et nomina rogatus exhibere tenetur,) asylum praestat ipsius domus. Magistratuum tamen ibidem in cives suos, aut inquilinos alios, potestatem imminuere nequit, iisdem etiam praestando asylum. Quantus autem cum legato admittendus sit comitatus, civitatis ubi commoraturus est judicio permittendum.

3. Legato in suos jus idem est quod patrifamilias, aut quantum, in eorum litibus privatis, ipsi sua dederat civitas. Supplicii vero gravioris de suis sumendi jus, nisi civitatis ubi commoratur permissu, sibi arrogare nequit legatus, aut ipse quidem rex in aliena civitate degens.

4. Adversum legatos interdictis est locus, ut a vi cives nostri defendantur; qui, et per se, vim vi jure repellere possunt.

5. Exulem quempiam aut perfugam facinorosum legatum accipere, nulla tenetur civitas: eum tamen jure in vincula non conjiciet, neque ad supplicium detinebit.

6. Quales legatis honores sint deferendi, et quinam praestantiores habendi, solis civitatum pactis est definiendum. Eo praestantior habendus videretur quisque, quo prudentius instituatur civitas cujus negotia obit, aut quo ipse reliquis virtute et honore sit insignior. Regia potestas haereditaria nullisque limitibus circumscripta, ad legatos honestandos nihil affert, si veras rerum causas, non mores a regnis barbaris deductos, spectare velimus.

III. De civili vinculo solvendo haec breviter monenda. Primo, Civilem nexum [obligationem] perpetuo solvi exilio, non vero temporario, neque relegatione quamvis perpetuâ.

2. Nemini jus esse plenum, civitatem suam ipsâ inconsultâ deserere, nisi legibus permittatur.

3. Ubi vel per vim externam, vel factionem praepotentem, multum immutata fuerit reipub. forma; civibus diffentientibus saluti suae alibi gentium melius consulere, immo et provinciis se in libertatem vindicare, licebit: quippe quae, ut antea dictum,{* } sua solum voluntate, Reip. longe aliter ac nunc est constitutae, subjiciebantur.

4. In melius mutatâ repub. eam nulla juris specie cives deserere possunt.

5. Utcunque ab ipsius civibus immutetur reipub. forma, manent omnia cum externis inita foedera realia.

IV. Quo jure civitas regionis suae partem aliquam aut provinciam, cum populo illic degente, hosti, aut extero cuivis dedere possit, ex [iis quae antè diximus† ] [dictis] facilè intelligitur. Primo, quum communis utilitatis causa, in quâ sua cujusque continetur, civitatis aut populi partes quaeque, ut etiam provinciae, se toti civitati subjecerunt; nullo jure civitas partes sui quasvis, aut provincias, invitas extero cuivis dedere poterit, easve obligare, ut se isti subjiciant quamvis aliter melius sibi consulere possint. At contra, quum ad ea quae fieri nequeunt praestanda nulla civitas obligetur, si sui partem aliquam aut provinciam civitas defendere nequeat, eam jure indefensam relinquet; et, si aliter suae saluti consulere nequeat, ne eam amplius defendat pacto se adstringet: quo tamen pacto, nulla huic parti aut provinciae imponitur obligatio, quo minus sibi alia ratione prospiciat, vel novos adsciscendo socios, vel tertiae cuivis civitati se adjungendo, aut subjiciendo, quo ab hoste ingruente protegatur. Pactum enim illud {de communi omnium defensione}, quo in civitatem coaluit populus, illudve quo provincia se subjecerat, in eo casu, ejusdemmodi est cum pactis de iis quae fieri nequeunt praestandis.

Quod de populi parte aut provincia, idem dicendum de cive strenuo et forti, quem ob virtutem invisum, hostis sibi tradi postulat: qui quidem, gravi premente necessitate, nonnunquam esset deserendus, neque amplius defendendus; ut dedatur vero, aut prohibeatur quo minus alibi suae saluti consulat, minime convenit.

V. De civitatum interitu [deletione] haec tenenda. Civitate penitus devictâ, civibus quibusvis, provinciis item, sibi quantum possunt prospicere licet; sive alii se adjungere velint civitati, sive novam sibi in provincia constituere. Civium quidem est, pro patria omnia subire pericula, neque temere de ejus salute spem deponere. Si tamen sat patriae sit datum, neque tamen defendi possit, jure, qua ratione possunt, sibi suisque prospiciunt.

2. Si quo casu insperato reviviscat civitas, quae aliquamdiu extincta jacebat [fuerat]; ei se adjungere tenentur cives omnes et provinciae, nisi interea novo atque aequo foedere teneantur. Quae autem foedera, a civibus dissipatis, aut a provinciis, bona fide, dum antiqua civitas extincta fuit, cum exteris jungebantur, eorum firma manebit obligatio.

3. Quae diu deleta [extincta] fuit civitas, civitati victrici in provinciae modum subjecta, omnia amisit in cives profugos aut provincias suas jura. Neque si in iisdem finibus qui a civitate antiqua occupabantur, nova olim constituatur, ea prioris jura sibi arrogare poterit. Diversae saepe civitates populique, temporibus diversis, eosdem occupant agros: agrisque mutatis, eadem manet civitas; immo quum vel nullos prorsus habeat.

Manente civitate unus omnium debet esse animus, omnia pro patria et facere et pati, quae antiquissimae sanctissimaeque civitatis, in qua continetur universum genus humanum, cujusque rector et parens est Deus, legibus non adversantur. “Cari sunt liberi, cari conjuges, parentes, propinqui, amici, familiares; omnes tamen omnium caritates patria una complexa est: pro qua vir bonus non dubitabit mortem oppetere, si ei sit profuturus.”2

finis.

A SHORT INTRODUCTION TO MORAL PHILOSOPHY.

BOOK I

The Elements of Ethicks.

[1. ]In 1742 edn. not a new paragraph.

[* ]Vid. Lib. III.v.5.

[* ]Vid. Lib. III.c.vii.8, 9, 10.

[† ]Lib. III.c.iv et v.

[2. ]Cicero, De officiis 1.57.5: “Cari sunt parentes, cari liberi, propinqui, familiares, sed omnes omnium caritates patria una complexa est, pro qua quis bonus dubitet mortem oppetere, si ei sit profuturus?”