The Online Library of Liberty

A project of Liberty Fund, Inc.

• Introduction
• Acknowledgments
• Abbreviations
• General Note
• Advertisement By the Translator.
• Juventuti Academicae Salutem.
• To the Students In Universities.
• Philosophiae Moralis Institutio Compendiaria With a Short Introduction to Moral Philosophy
• Philosophiae Moralis Institutio Compendiaria
• Liber I: Ethices Elementa.
• Caput I: De Hominis Natura Ejusque Partibus.
• Caput II: De Summo Bono Et Virtute.
• Caput III: De Variis Virtutum Divisionibus.
• Caput IV: De Virtutibus Et Officiis Erga Deum.
• Caput V: De Officiis Erga Alios Homines Exercendis.
• Caput VI: De Officiis Cujusque Erga Se, Et De Animi Cultura.
• 1 {caput VII: De Virtutis Studio Excitando Et Retinendo.
• Liber II: Jurisprudentiae Naturalis Elementa.
• Caput I: De Lege Naturali.
• Caput II: De Juris Natura Et Divisionibus.
• Caput III: De Virtutum Et Vitiorum Gradibus, Inter Se Comparatis{; Iisque Quae Speciem Moralem Afficiunt}.
• Caput IV: De Jure Privato Naturali.
• Caput V: De Jure Adventitio Reali, Et Rerum Dominio.
• Caput VI: De Dominii Acquirendi Rationibus.
• Caput VII: De Jure Derivato, Ejusque Causis.
• Caput VIII: De Dominii Transferendi Rationibus, Per Contractus, Successiones, Aut Testamenta.
• Caput IX: De Contractibus.
• Caput X: De Sermocinantium Officiis.
• Caput XI: De Jurejurando Et Votis.
• Caput XII: De Rerum Pretio.
• Caput XIII: De Variis Contractuum Generibus Post Pretia Rerum Constituta.
• Caput XIV: De Obligationibus Quasi Ex Contractu Ortis.
• Caput XV: Jura Ex Damno Dato, Atque Ex Aliorum Injuriis Orta. Jura Belli.
• Caput XVI: De Jure Extraordinario Ex Necessitate, Omniumque Jure Communi.
• Caput XVII: De Juris Interitu. De Litibus In Libertate Dirimendis, Et Interpretatione.
• Liber III: Oeconomices Et Politices Elementa.
• Caput I: De Conjugio.
• Caput II: De Parentum Et Liberorum Officiis.
• Caput III: De Herorum Et Servorum Jure.
• Caput IV: De Civitatum Origine Et Causis.
• Caput V: De Interna Civitatum Structura, Et Summi Imperii Partibus.
• Caput VI: De Variis Rerumpublicarum Formis.
• Caput VII: De Summi Imperii Jure, Ejusque Acquirendi Rationibus.
• Caput VIII: De Legibus Condendis, Et De Jurisdictione.
• Caput IX: De Jure Belli.
• Caput X: De Foederibus, Legatis, Et Civitatum Interitu [deletione].
• A Short Introduction to Moral Philosophy.
• Book I: The Elements of Ethicks.
• Chapter I: Of Human Nature and Its Parts.
• Chapter II: Concerning the Supreme Good.
• Chapter III: Concerning the Chief Divisions of Virtue.
• Chapter IV: Our Duties Toward God.
• Chapter V: Our Duties Toward Mankind.
• Chapter VI: Concerning Our Duties Toward Ourselves, and the Improvement of the Mind.
• Chapter VII: Some Practical Considerations to Excite and Preserve the Study of Virtue.
• Book II: Elements of the Law of Nature.
• Chapter I: Of the Law of Nature.
• Chapter II: Of the Nature of Rights, and Their Several Divisions.
• Chapter III: Concerning the Various Degrees of Virtue and Vice, and the Circumstances On Which They Depend.
• Chapter IV: Concerning the Natural Rights of Individuals.
• Chapter V: Of Real Adventitious Rights and Property.
• Chapter VI: The Methods of Acquiring Property.
• Chapter VII: Of Derived Property.
• Chapter VIII: The Methods of Transferring Property, Contracts, Succession, Testaments.
• Chapter IX: Of Contracts In General.
• Chapter X: Our Obligations In Speech.
• Chapter XI: Of Oaths and Vows.
• Chapter XII: Concerning the Values Or Prices of Goods.
• Chapter XIII: Of the Several Sorts of Contracts.
• Chapter XIV: * Obligations Resembling Those From Contracts.
• Chapter XV: Of Rights Arising From Damage Done, and the Rights of War.
• Chapter XVI: Extraordinary Rights In Cases of Necessity, and the Common Rights of Mankind.
• Chapter XVII: How Rights and Obligations Cease: How Controversies Are to Be Decided In Natural Liberty: and the Rules of Interpretation.
• Book III: The Principles of Oeconomicks and Politicks.
• Chapter I: Concerning Marriage.
• Chapter II: The Duties of Parents and Children.
• Chapter III: The Rights of Masters and Servants.
• Chapter IV: The Original of Civil Government.
• Chapter V: The Internal Structure of States: and the Several Parts of Supreme Power.
• Chapter VI: Of the Various Plans of Government.
• Chapter VII: The Rights of the Supreme Power: and the Methods of Acquiring It.
• Chapter VIII: Of Civil Laws and Their Execution.
• Chapter IX: The Laws of War.
• Chapter X: Of Treaties and Ambassadors, and the Entire Dissolution of States.
• Bibliography of Modern Literature

CAPUT V

De interna Civitatum Structura, et summi Imperii Partibus.

I. Quum imperatorum nemo suum sibi populum progenuit, neque, si progenuisset, potestatem parentis in fratres adultos, ad haeredem transmittere posset; {(}quippe quae parentum στοργὴ, et immaturo liberorum judicio, tanquam unico fundamento, innitatur;{)} a parentali neutiquam deducenda est potestas civilis{, quamvis ejusdem exemplum quoddam adumbratum fuerit}. Neque, in populum universum justiùs arrogari potest potestas herilis; quod ex jam dictis satis constat. Neque deinde oraculo Deus reges, aut alios creat magistratus, modumve imperii certum, aut fines constituit. Nec denique vires nullo jure innixae justam potestatem tribuere possunt. {Restat} igitur {ut ipsius} Populi conventione et decreto verum omne jus imperii constituatur.

In casibus forte rarioribus, res aliter se habere potest. Quum enim populi salus et foelicitas sit unicus imperii finis; ubi satis huic consulitur, a viro prudente et praepotente, {eâ scil.} formâ imperii praescripta, quam omnes periculo <tandem> facto libenter sunt amplexuri; poterit idem, non inique, populum rudem et rerum civilium imperitum, licet nondum consentientem, imperii [forma continere legitima] [formam praeferibere legitimam], communi foelicitati inserviente, quam omnes {eidem assueti} suffragiis suis mox sunt comprobaturi. Quum vero nemo de sua salute dubius et metuens, cui praecipua hominum jura, minime contra potentiorum vim tuta esse et munita videntur, beatus esse possit; {idcirco} nisi vel antecedat populi consensus, vel subsequatur, justum esse nequit imperium.

II. In potestate civili, ratione et via constituendâ, haec tria ut concurrant est necesse; primo, Pactum omnium inter se, quo convenit, ut <in> unum populum, communi regendum consilio, conficiant [coalescant]: deinceps sequitur populi decretum, imperii formam modumque constituens, rectoresque designans. <Tertio> denique, pactum inter rectores designatos, et populum, hunc ad obsequium, illos ad imperii sibi in communem utilitatem {permissi} administrationem fidelem adstringens. In primis quidem civitatibus constituendis, vix est credibile popellum rudem et incautum, egregias quorundam virtutes suspicientem, haec omnia hoc ordine disertis transegisse verbis. In omni tamen justa imperii civilis constitutione,{* } actum est aliquid, quod horum omnium vim in se continet; quum omnibus satis notus sit unicus potestatis deferendae et suscipiendae finis.

Qua autem ratione in posteros eorum qui primi civitatem constituerunt, transmittatur haec obligatio civilis, ex his monitis constabit.

1. Civium quisque non sibi solum, verum et liberis, a civitate defensionem stipulatur, et omnia vitae civilis commoda. Liberis gestum est negotium utilissimum; unde {et} citra suum consensum, ad ea omnia, pro ipsorum viribus, facienda praestanda adstringuntur, quae ob istiusmodi commoda ab adultis jure flagitari poterant. Nihil autem aequius quam ut singuli, pro virili parte, eam tueantur civitatem, neque ab ea intempestive discedant, cujus beneficio diu protecti, innumeris potiti fuerant vitae excultae commodis; utque haec a majoribus accepta ad posteros transmittant.

2. Quum non sine gravi periculo, manerent agri intra civitatis fines ab ipsius imperio immunes, hosti aut fugitivis recipiendis patentes; jure censentur omnes cives agros suos ita imperio subjecisse civili, ut eorum dominium {aut usus}, nemini qui non civitati subjectus degat, cedere possit.

3. Libero tamen quovis tempore, iniquum videtur cives prohibere, ne, solo mutato agrisque venditis, civitate etiam mutari possint. Reipub. enim, singuli plerumque, per tributa, aliaque ipsis onera {quotannis} imposita, [beneficia accepta pensant:] [beneficiorum acceptorum compensationem praestant.] neque aequum fuerit eos impedire, quo minus alibi melius sibi consulant. Nec metus ne civitas ulla penitùs deseratur, nisi quae vel pessime sit instituta vel administrata: qua quidèm in causa, potiore jure cives postulant ut civitate mutari liceat, neque in civitate inviti manere cogantur.

III. Civitas in hunc modum constituta personae unius rationem subit, cui jura competunt ab omni privatorum jure [disjuncta] [diversa]; quin et obligationibus, quibus tenetur nemo privatus, adstringitur: rerumque omnium administrationem certis hominibus aut conciliis committit. Inter diversas istiusmodi civitates, in libertate quippe naturali degentes, idem fere jus, eaedemque leges naturales, quae inter singulos in primaeva libertate vigebant; eadem, aut iis simillima, sunt civitatum jura perfecta; eadem debentur mutuo officia humana; similis est pactorum obligatio; idem se suaque per vim defendendi jus: eadem {denique inter se} ratio est omnium civitatum, quae non sub vicinae cujuspiam ditione tenentur, sive eae majores sint sive minores; quocunque demum nomine vocentur, sive humili, sive glorioso. Facili igitur nominum et personarum mutatione, jus naturale privatum sit jus fere omne publicum, cujus necessaria est obligatio. De voluntario jure publico, aliàs.

IV. Potestatis quae ad civitatem regendam exigitur, partes, aut summi jura imperii, sunt vel majora vel minora. Majora, intra civitatis fines exsequenda, immanentia, a quibusdam appellantur: quae exteros respiciunt, transeuntia dicuntur. Prioris generis sunt, primò, jura legum jubendarum quibus civium actiones sunt regendae, et jura ipsis tuenda, legum naturalium habita semper ratione.

2. Jus deinde exigendi tributa {ea} omnia, aut reditus publicos, quos prudens exigerit reipublicae administratio: quod jus in priori contineri potest. Tributa dixerunt Romani quae a civibus persolvebantur; vectigalia, quae a provinciis subactis. Ex quibus omnibus, quae ad principum familias sustinendas destinantur, res Fisci dicuntur; quae vero in Reipub. usus impendenda sunt, ad aerarium deferuntur. In priora, principibus electione nova creatis, jus est quale usufructuariis; {in regnis} haereditariis vero, jus {regis idem ferè quod} feudatarii: neutris licet privatis suis debitis imperii successores onerare. Aerarii autem in Reipub. usus administratio sola rectoribus quibusvis commissa intelligitur.

3. Tertium est jus legum exsequendarum, quae executiva dicitur potestas; jurisdictionem omnem continens ad lites dirimendas, et jus magistratus creandi et ministros, ad rempublicam administrandam, et tributa exigenda.

Jura transeuntia ad haec reducuntur capita. 1. Jus belli, quod in se omne belli gerendi arbitrium continet, in [militibus conscribendis] [exercitu conscribendo], ducibusque sive summis sive inferioribus constituendis.

2. Jura foederum faciendorum; cui connexum est jus legatos mittendi, ad foedera, quae aut pacem reducant, aut commercia conservent, transigenda.

Ab his diversum est jus imperii eminens, quo in casibus gravioribus et insolitis recte utuntur imperatores, [invadentes in] [contra] ea civium jura, quae libero quovis tempore, sunt {iisdem} sanctissime conservanda; quandam, {exempli causa,} rei familiaris partem, aut operas, etiam cum summo conjunctas periculo, exigentes, ultra quam aliàs praestare tenentur. Huic imperatorum juri, respondent in statu libero insolita ea quae premente necessitate oriuntur jura.

Minora imperii jura haec sunt; “Dignitates civiles tribuendi [conferendi], nummos cudendi, nundinas feriasque permittendi, liberos, [natalium infamiâ sublatâ, legitimos reddendi,] [legitimandi] {universitates constituendi,} aetatis veniam largiendi, poenas remittendi, debitoribus inducias dandi”; et id genus alia; quibus, utpote facilibus, neque civitati omni necessariis, non immoramur.

V. Summum in civitate imperium is homo, aut plurium concilium, habere censetur, qui majora quae diximus imperii jura, vel omnia, vel pleraque, [suo arbitratu] [pro suo prudentia] exsequi potest; neque alterius, aut hominis aut concilii, potestati {ita} subjicitur, ut ejus voluntate ipsius actus fieri possint irriti. Summam saepe habet potestatem, qui non habet infinitam, nullisve limitibus circumscriptam; immo qui ne vel perpetuam; neque imperio successuros designare, aut leges quibus civitas erat fundata immutare potest. Summus ille erit imperator, cui praecipuae potestatis civilis partes permittuntur, suo arbitratu, intra certos fines, in reipublicae utilitatem exercendae: qui neque alterius jussu, aut mandato subinde interposito, civitatem regit; cujusque actus, intra potestatis sibi permissae fines, a nullius consensu vim sortiuntur.

In omni civitate, summa alicubi reperitur potestas, quae majestas dicitur, vel apud regem, vel senatum, vel populum. Neque eam imminuunt cum exteris inita foedera, quamvis incommoda, nisi majora civitati ipsi adimant imperii jura, aut prohibeant ne sui juris persona quae dicitur politica maneat.

Si quidem pluribus civitatibus hoc, quacunque de causa, eveniat, ut uni homini aut uni concilio perpetuo, quarundam imperii partium concedatur administratio; illae civitatum systema constituunt: quales, ex noto apud antiquos exemplo, civitates dicuntur Achaicae. In unam autem civitatem plures tum demum coalescere dicuntur, et unam gerere personam, quum uni homini, aut uni concilio, aut iisdem vel hominibus, vel conciliis, permittuntur omnes potestatis partes majores, quà omnium fines patent, administrandae.

[* ]Vid. Carmichael. annotat. ad Puffend. L. II.c.vi.9.