Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAPUT XVII: De Juris interitu. De Litibus in Libertate dirimendis, et Interpretatione. - Philosophiae moralis institutio compendiaria with a Short Introduction to Moral Philosophy

Return to Title Page for Philosophiae moralis institutio compendiaria with a Short Introduction to Moral Philosophy

CAPUT XVII: De Juris interitu. De Litibus in Libertate dirimendis, et Interpretatione. - Francis Hutcheson, Philosophiae moralis institutio compendiaria with a Short Introduction to Moral Philosophy [1747]

Edition used:

Philosophiae moralis institutio compendiaria with a Short Introduction to Moral Philosophy, edited and with an Introduction by Luigi Turco (Indianapolis: Liberty Fund, 2007).

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAPUT XVII

De Juris <abolitione sive> interitu. De Litibus in Libertate dirimendis, et Interpretatione.

I. Tribus modis tolluntur obligationes: solutione illius quod debebatur; cessione in debitoris gratiam, idque vel gratis, vel ex causa onerosa; et conditionis defectu.

Rectè solvit vel ipse debitor, vel alius quilibet ipsius mandato, ipsiusve nomine, ita ut ipsius manifestè intersit, dummodo loco et tempore constituto fiat. Ubi {quidem} debitoris non interest; creditor alteri cuiquam, fortè inhumano, solvere volenti, actionem suam adversus debitorem cedere neutiquam tenetur. Haec tenenda [obtinent] ubi vel res certa, vel pecunia numeranda, vel opera quaevis vulgaris debebatur: quippe in quibus creditoris haud interest quis solvat. In iis autem, quae honoris causa praestantur operis, aut in quibus ingenii spectatur elegantia, secus se res habet.

In rebus item fungibilibus, iisve quarum pretia ad certam rei istiusmodi mensuram rediguntur, si [quidem utriusque] [modo] solutionis dies adest aut praeteriit, compensatio admittenda, ubi ad aequalem summam duo sibi mutuo creditores sunt{: immo pro concurrentis summae ratione, ex majore deducendum; ut tantum id quod reliquum est deberi censeatur}.

2. Ad cessiones pertinent transactiones omnes, et obligationes quibus lites tolluntur: delegationes item, ubi vice sua debitor alium dat reum creditori consentienti, aut cui is jusserit: Condonationes etiam expressae vel tacitae; acceptilationes itidem; dissensus que mutuus.

3. Ob conditionis defectum, tollitur obligatio alterius partis perfidiâ; si modo pactum irritum fieri mallet altera, quam perfidum cogere ut promissis maneat. Mutato item statu, quae in eo fundata erat obligatio tollitur. Tempore dein exacto [elapso], dissolvuntur obligationes ad certum temporis terminum constitutae. Morte denique solvuntur obligationes, quae certos quosdam homines aut personas solùm respicientes, neque ad haeredes erant transmittendae, neque adversus haeredes valiturae. De quibus omnibus ex rei natura, aut ipso contractu, facilè constabit.

II. In libertate lites amica litigantium disceptatione optime dirimuntur; amicorum deinde communium, aut vicinorum officiis; puro denique sive absoluto compromisso, quo res viri probati arbitrio permittitur; idque vel secundum partium jura perfecta; vel ex aequo et bono, ut inter bonos benè agier.1 Hac posteriore via vir bonus suas cum vicinis controversias dirimi volet.

Viri cordati, nulla necessitudine arctiore contendentium alterutri devincti, quibusque nihil lucri accessurum est, quoquo modo lis dirimatur, arbitri eligendi. Qui, quum nulla ipsorum utilitate, neque gratiâ aut odio, ab aequo et bono abripiantur, quamvis ipsis contendentibus neque prudentiores sint neque aequiores, facilius tamen quae vera et aequa perspicere poterunt. Eorum arbitrio litigantibus standum, nisi doli {fortè} comperta sint indicia; pactum nempe aliquod de lite in alterutrius gratiam dirimendâ; aut adeo manifesta arbitrii iniquitas, ut dolum plane prodat: qualis arbitrii Romani inter Nolanos et Neapolitanos.{* } Levior enim iniquitas [si quae existat] [quaeque], probabili juris specie sussulta, compromissi obligationem neutiquam solvit.

Quod si arbitri neque ex litigantium [partium] confessione, syngraphis, aliisve istiusmodi documentis, verum eruere valeant; citandi testes, et jurisjurandi religione astringendi. De testibus primo videndum Cassianum illud, cui bono; et duo minimùm exigendi. Quamvis enim pro testium numero non augeatur fides, uniusque probi et spectati multum valeat testimonium; unus tamen, modo malitiosus, versutus, animique fidens, narrationem falsam ita callidè contexere poterit, ut nulla judicis arbitrive solertia adduci possit, ut secum discrepet, dolumque prodat. Duo vero aut plures, de iis omnibus rei judicandae adjunctis, quae neminem qui interfuit latere solent, (qualium ingens judici solertiori occurret numerus,) seorsum interrogati, si vel contraria plura testentur; vel eadem omnia aut recordari, aut oblivisci, prae se ferant; manifesta dabunt fraudis fallaciaeque indicia.

III. In vera promissorum, contractuum, testamentorum, legumque scriptarum sententia eruenda, interpretandi regulis opus est, ex arte grammatica, aut critica praecipuè depromendis.

Imprimis monendum; qui paciscentis speciem prae se ferens, ea dedit signa, quae dare solent qui quicquam promittunt, eum ad id praestandum teneri, quamvis alia secretò secum tunc temporis agitantem. Neque aliter ulla esset commerciorum fides.

2. Verborum popularium et usitatorum ea est significatio quam usus confirmat, omissis causis aut vocum originibus; nisi adsint insuetae significationis [acceptionis] indicia.

3. Artium vocabula et nomina signata, ex peritorum definitionibus interpretanda.

4. Ubi orationis, aut scripti ejusdem, partes diversae sibi invicem lucem praeferre possunt, obscuriora [et dubia perspicuis aperienda] [per magis perspicua sunt explicanda].

5. Ubi absurdi aliquid aut secum pugnantis, verba sensu simplici et figura nudato [continere videntur] [continerent], [neutiquam verò si figurata habeantur] [quod tamen tolleretur, si figurat haberentur]: figurata omnino habenda.

6. In scripto istiusmodi, cujus partes priores nullum jus transferunt, in illum qui non et posterioribus consenserit, “posteriora prioribus derogant”: quod in testamentis, pactisque, quae cum eodem contrahuntur, obtinetur.

7. Ex materia, adjunctis, effectibus, et consequentibus, ad veram verborum sententiam dijudicandam indicia promuntur. Verus enim est sensus qui cum materia et adjunctis convenit, quique nihil absurdi secum trahit.

8. Ex paciscentium fine aut scopo cognito, atque ex legum ratione unicâ aut integra, optima petuntur ad pacta legesque interpretandas adjumenta [criteria].

9. Perinde etiam ut est materia favorabilis aut odiosa, porrigitur vel coarctatur verborum interpretatio.

IV. Ubi vero contendentium alter, aut uterque, suis fretus viribus, aut adversarii apud vicinos gratiam, aut astutiam metuens malitiosam, litem arbitris dirimendam permittere recusat; non aliud restat perfugium, quam ut jura sua [uterque cum amicorum auxilio] [quisque] per vim tueatur aut persequatur. Unde crebra in libertatis statu oriri bella necesse est, cum magno vicinorum incommodo et periculo saepe conjuncta. Quae ut praecaverentur mala, [utque] [hominum coetus] multi sub prudentiorum imperio, ad lites dirimendas, et exterorum vim ingruentem efficacius repellendam conjungerentur, credibile est homines ad civitates et imperia civilia constituenda confugisse.

LIBER III

Oeconomices et Politices Elementa.

[1. ]Legal form used, e.g., by Cicero (De officiis 3.61.9 and 12, 3.70.3).

[* ]{Cic. de offic. I. 10.}