EconlibThe LibraryOther Sites |
Front Page Titles (by Subject) CAPUT XIV: De Obligationibus quasi ex Contractu ortis. - Philosophiae moralis institutio compendiaria with a Short Introduction to Moral Philosophy
Return to Title Page for Philosophiae moralis institutio compendiaria with a Short Introduction to Moral PhilosophyThe Online Library of LibertyA project of Liberty Fund, Inc.Search this Title:Also in the Library:
CAPUT XIV: De Obligationibus quasi ex Contractu ortis. - Francis Hutcheson, Philosophiae moralis institutio compendiaria with a Short Introduction to Moral Philosophy [1747]Edition used:Philosophiae moralis institutio compendiaria with a Short Introduction to Moral Philosophy, edited and with an Introduction by Luigi Turco (Indianapolis: Liberty Fund, 2007).
About Liberty Fund:Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals. Copyright information:The copyright to this edition, in both print and electronic forms, is held by Liberty Fund, Inc. Fair use statement:This material is put online to further the educational goals of Liberty Fund, Inc. Unless otherwise stated in the Copyright Information section above, this material may be used freely for educational and academic purposes. It may not be used in any way for profit.
CAPUT XIVDe Obligationibus quasi ex Contractu ortis.I. Has praeter obligationes et jura, sunt et alia, quae nascuntur ex facto aliquo licito ejus adversus quem valent. De iis quae ex facto illicito oriuntur, in capite sequente agendum. Ex factis licitis [jura orta fundantur] [ortum jus omne, fundatur] vel in ipso dominii jure, vel in manifesta societatis amicae conservandae ratione. Quae hujusmodi juri respondent obligationes, ne actionum multiplicarentur formulae, eas ex contractu ortas fingunt jureconsulti. Sunt vero a pactis tacitis diversi, quod in tacitis ex facto quodam consensus vere indicari intelligitur; in his vero, propter manifestam rei aequitatem fingitur. In illis, denuntiatione [praemonitione] contraria, praecaveri [praepediri] potest quae ex solo consensu {aliàs} oriretur obligatio: in his neutiquam; quippe in aliâ fundata causâ aequissima{, neque ab illius qui obligatur consensu pendens}. Obligationum quae quasi ex contractu oriuntur, duo sunt genera; alterum earum quae hinc oriuntur, quod quispiam rebus alienis, aut alteri quocunque modo obligatis, sine contractu se immiscuerit: alterum, quum quisquam aliquod sibi commodum, alteri nec donanti nec consentienti damnosum aut sumptuosum, derivaverit. Ad priorem classem refertur ejus obligatio qui sine vi aut dolo rem possidet alienam, ut eam cum fructibus reddat. {Huc etiam} refertur et ejus qui negotium utile gesserat, <; qui scil.> res <tractavit> alterius, vel absentis et nescii, vel ob rationis et prudentiae idoneae defectum, consentire non valentis, {tractando}: qui {scil}: tenetur ad rationes et res ipsas cum emolumentis reddendas. Quod spectatur in negotiorum gestorum et tutelae actionibus directis. Ad hanc etiam refertur classem haeredis testamento instituti obligatio, defuncti creditores et legatarios respiciens; quae nempe oritur ex haereditatis aditione [ereditate adita]. Omnia enim defuncti bona, aeri alieno dissolvendo, et omni, quod quisquam jure suo pleno postulare potest, praestando subjiciuntur. Qui haereditatem adit, unicam unde ea praestari possunt materiam, ea omnia, quousque [sufficiunt] [pertinere possunt] bona haereditaria, deductis impensis in iis tractandis, praestare tenetur. Justum autem est inventarii beneficium{; ne ultra haereditatem haeres obligetur}. Neque, ad haec jura explicanda, opus est haeredem fingere eandem esse cum defuncto personam. II. Quod ad alteram attinet classem, ubi [scil: quis aliquam utilitatem,] [quicquam sibi commodum] alteri nec donanti, nec gratis damnum perferre volenti damnosam, sibi [damnosum, aliquis] adscivit: ad eam referuntur ejus obligationes, cujus absentis et inscii, aut, ob rationis et prudentiae necessariae defectum, consentire non valentis, negotia sunt utiliter gesta, aut res administratae; ut eum qui negotia gesserat, aut tutorem, indemnem praestet, et labores omnes utiles compenset, eorumque contractus, bona fide, ipsius nomine initos, confirmet. Huc spectant negotiorum gestorum, et tutelae actiones contrariae. Impensarum etiam, quae in pupillis alendis, educandis, aut arte quavis imbuendis, prudenter factae sunt, eadem est ratio. Quae quidem in liberis suis alendis erogarunt parentes non egeni, ex communi parentum affectione [affectu], donandi animo erogasse censentur, ubi contrariae voluntatis nulla fuit significatio. Quin et tenentur parentes, pro sua conditione, liberis necessaria praebere vitae praesidia, et ornamenta; et quod ex bonis superest iis potissimum relinquere. Premente vero egestate, aut si cui forte ex liberis aliunde suppetant facultates, non iniquum foret parentem liberos ad calculos vocare, ut sibi persolvantur quae erogaverit; sive ad ipsum in senectute alendum, sive ut caeteros liberos eo melius alere possit. {III.} Si quis verò alienum aluerit inopem, id gratis factum fuisse non temerè est judicandum: immo potius eo jus esse constitutum in alumnum, ut omnia in ejus utilitatem prudenter erogata, ipsius laboribus compensentur; haud vero ea quae ad familiae altoris [herilis] ornatum pertinebant. Quumque insuper, {quae} in prima alumnorum aetate [erogata sunt omnino] [, quaedam sint erogata, quae] perirent, si immaturi obirent alumni; amplius aliquid exigere poterunt altores, pro hujus periculi ratione: quo jure ipsis concesso, haec humanitatis officia alacrius suscipient. Decrescit vero post primos alumni cujusque annos hoc periculum, atque primas tantum impensas graviore foenore onerare potest. Est igitur alumnus inops in causa debitoris, nullo suo crimine obaerati, a quo exigi saepe possunt operae, donec per eas dissolvatur aes alienum; qui tamen omnia alia retinet hominum jura: et simul ac vel laboribus suis, (quorum sibi utilissimos et maxime quaestuosos, ad viri probi arbitrium, ipsi est eli gendi jus,) vel amicorum liberalitate, debitum fuerit solutum, tollitur omne altoris jus. Ratione vero subducta pateret, neminem esse alumnum, sit {modo} ei mens sana et corpus sanum, qui [quin] ante annum trigesimum, laboribus suis, omnia quae altori debuit, praestare {non} posset: neque ex hac causa recte oriri posse servitutem haereditariam, quamvis altori, pro periculi ratione, in modum foenoris nautici, amplius esset solvendum: quod tamen exigere haud sineret humanitas, ab iis qui gravi aliqua premuntur necessitate; nulla autem gravior esse potest quam infantis inopis, omni parentum auxilio destituiti.{* } Ad hanc etiam refertur classem ejus obligatio, qui favore necessitatis usus, alteri damnum dedit; qua de re postea erit agendum: atque ejus qui indebitum accepit tanquam debitum; aut aliquid ex pacto quovis aut promisso, cui legitima opponi poterat exceptio; aut ob rem aut operam, a se praestandam, quam non praestitit. Quum res plurium communis, unius opera aut impensis est conservata aut exculta; caeterorum erga hunc obligatio ad posteriorem hanc classem, hujus erga caeteros, ad priorem est referenda. Obligationes alium tenentes ab eo qui contraxerat, sunt veri contractus, ubi alterius mandato aut jussu res contractae sunt: sin secus, sunt in causa negotiorum gestorum. [* ]{Vid. Carmichael. supplem. IV. ad Puffendorfium De officio Hominis et Civis p. 281, ejusque annotationes ad lib. II. cap. 4.} |

Titles (by Subject)