Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. XXVII.—: UT EGBERTUS, VIR SANCTUS DE NATIONE ANGLORUM, MONACHICAM IN HIBERNIA VITAM DUXERIT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. XXVII.—: UT EGBERTUS, VIR SANCTUS DE NATIONE ANGLORUM, MONACHICAM IN HIBERNIA VITAM DUXERIT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. XXVII.—

UT EGBERTUS, VIR SANCTUS DE NATIONE ANGLORUM, MONACHICAM IN HIBERNIA VITAM DUXERIT.

Eodem anno Dominicæ incarnationis sexcentesimo sexagesimo quarto, facta est eclipsis solis die tertio mensis Maii, hora circiter decima diei; quo etiam anno subita pestilentiæ lues, depopulatis prius australibus Britanniæ plagis, Northanhumbrorum quoque provinciam corripiens, atque acerba clade diutius longe lateque desæviens, magnam hominum multitudinem stravit. Qua plaga præfatus Domini sacerdos Tuda raptus est de mundo, et in monasterio, quod dicitur Pegnalech, honorifice sepultus. Hæc autem plaga Hiberniam quoque insulam pari clade premebat. Erant ibidem eo tempore multi nobilium simul et mediocrium de gente Anglorum, qui tempore Finani et Colmani episcoporum, relicta insula patria, vel divinæ lectionis vel continentioris vitæ gratia, illo secesserant. Et quidam quidem mox se monasticæ conversationi fideliter mancipaverunt, alii magis circumeundo per cellas magistrorum, lectioni operam dare gaudebant; quos omnes Scoti libentissime suscipientes victum eis quotidianum sine pretio, libros quoque ad legendum et magisterium gratuitum, præbere curabant.

Erant inter hos duo juvenes magnæ indolis, de nobilibus Anglorum, Ethelhun et Egbertus, quorum prior frater fuit Ethelwini, viri æque Deo dilecti, qui et ipse ævo sequente Hiberniam gratia legendi adiit, et bene instructus patriam rediit, atque episcopus in provincia Lindissi factus multo ecclesiam tempore nobilissime rexit. Hi ergo cum essent in monasterio, quod lingua Scotorum Rathmelsigi appellatur, et omnes socii ipsorum, vel mortalitate de seculo rapti, vel per alia essent loca dispersi, correpti sunt ambo morbo ejusdem mortalitatis, et gravissime afflicti; e quibus Egbertus, (sicut mihi referebat quidam veracissimus et venerandæ canitiei presbyter, qui se hæc ab ipso audiisse perhibebat,) cum se æstimaret esse moriturum, egressus est tempore matutino de cubiculo, in quo infirmi quiescebant, et residens solus in loco opportuno cœpit sedulus cogitare de actibus suis, et compunctus memoria peccatorum suorum faciem lachrimis abluebat, atque intimo ex corde Deum precabatur, ne adhuc mori deberet, priusquam vel præteritas negligentias, quas in pueritia sive infantia commiserat, perfectius ex tempore castigaret, vel in bonis se operibus abundantius exerceret. Vovit etiam votum, quia adeo peregrinus vivere vellet, ut nunquam in insulam, in qua natus est, id est Britanniam, rediret; quia præter solennem canonici temporis psalmodiam, si non valetudo corporis obsisteret, quotidie Psalterium totum in memoriam divinæ laudis decantaret, et quia in omni septimana diem cum nocte jejunus transiret. Cumque, finitis lacrimis, precibus et votis, domum rediret, invenit sodalem dormientem; et ipse quoque lectulum conscendens cœpit in quietem membra laxare. Et cum paululum quiesceret expergefactus sodalis respexit eum et ait, “O frater Egberte, O quid fecisti? Sperabam quia pariter ad vitam æternam intraremus. Veruntamen scito quia, quæ postulasti, accipies.” Didicerat enim per visionem, et quid ille petiisset, et quia petita impetrasset.

Quid multa? ipse Ethelhun proxima nocte defunctus est. At vero Egbertus, decussa molestia ægritudinis, convaluit, ac multo postea tempore vivens, acceptumque sacerdotii gradum condignis ornans actibus, post multa virtutum bona, ut ipse desiderabat, nuper, id est, anno Dominicæ incarnationis septingentesimo vicesimo nono, cum esset ipse annorum nonaginta, migravit ad regna cœlestia. Duxit autem vitam in magna humilitatis, mansuetudinis, continentiæ, simplicitatis et justitiæ perfectione. Unde et genti suæ, et illis in quibus exsulabat nationibus Scotorum sive Pictorum, exemplo vivendi, et instantia docendi, et auctoritate corripiendi, et pietate largiendi de his, quæ a divitibus acceperat, multum profuit. Addidit autem votis, quæ diximus, ut semper in quadragesima non plus quam semel in die reficeretur, non aliud quam panem ac lac tenuissimum, et hoc cum mensura, gustaret; quod videlicet lac pridie novum in phiala ponere solebat, et post noctem ablata superficie crassiore, ipse residuum cum modico, ut diximus, pane bibebat. Cujus modum continentiæ etiam quadraginta diebus ante natalem Domini, totidem quoque post peracta solennia Pentecostes, hoc est, Quinquagesimæ, semper observare curabat.