Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. XXIV.—: UT PROVINCIA MERCIORUM, OCCISO REGE PENDA, FIDEM CHRISTI SUSCEPERIT: ET OSWIUS, PRO ADEPTA VICTORIA, POSSESSIONES ET TERRITORIA AD CONSTRUENDA MONASTERIA DEDERIT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. XXIV.—: UT PROVINCIA MERCIORUM, OCCISO REGE PENDA, FIDEM CHRISTI SUSCEPERIT: ET OSWIUS, PRO ADEPTA VICTORIA, POSSESSIONES ET TERRITORIA AD CONSTRUENDA MONASTERIA DEDERIT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. XXIV.—

UT PROVINCIA MERCIORUM, OCCISO REGE PENDA, FIDEM CHRISTI SUSCEPERIT: ET OSWIUS, PRO ADEPTA VICTORIA, POSSESSIONES ET TERRITORIA AD CONSTRUENDA MONASTERIA DEDERIT.

His temporibus rex Oswius (cum acerbas atque intolerabiles pateretur irruptiones sæpedicti regis Merciorum, qui fratrem ejus occiderat,) ad ultimum, necessitate cogente, promisit se ei innumera et majora, quam credi potest, ornamenta regia vel donaria in pretium pacis largiturum, dummodo ille domum rediret, et provincias regni ejus usque ad internecionem vastare desineret. Cumque rex perfidus nullatenus precibus illius assensum præberet, qui totam ejus gentem a parvo usque ad magnum delere atque exterminare decreverat, respexit ille ad divinæ auxilium pietatis, quo ab impietate barbarica posset eripi; votoque se obligans, “Si paganus,” inquit, “nescit accipere nostra donaria, offeramus ei, qui novit, Domino Deo nostro.” Vovit ergo quia, si victor exsisteret, filiam suam Domino sacra virginitate dicandam offerret, simulque duodecim possessiones prædiorum ad construenda monasteria donaret; et sic cum paucissimo exercitu se certamini dedit. Denique fertur quod tricies majorem pagani habuerint exercitum, siquidem ipsi triginta legiones ducibus nobilissimis instructas in bello habuere; quibus Oswius rex cum Alfrido filio, perparvum, ut dixi, habens exercitum, sed Christo duce confisus, occurrit. Nam alius filius ejus Egfridus eo tempore in provincia Merciorum apud reginam Cynwise obses tenebatur. Filius autem Oswaldi regis Ethelwaldus, qui eis auxilio esse debuerat, in parte erat adversariorum, eisdemque contra patriam et patruum suum pugnaturis ductor exstiterat, quamvis ipso tempore pugnandi sese pugnæ subtraxerat, eventumque discriminis tuto in loco exspectabat. Inito ergo certamine, fugati sunt et cæsi pagani, duces regii triginta, et qui ad auxilium venerant, pene omnes interfecti; in quibus Ethelhere frater Annæ regis Orientalium Anglorum, qui post eum regnavit, auctor ipse belli, perditis militibus sive auxiliis, interemtus; et quia prope fluvium Vinwed pugnatum est, qui tunc præ inundantia pluviarum late alveum suum, imo omnes ripas suas, transierat, contigit ut multo plures aqua fugientes, quam bellantes perderet ensis.

Tunc rex Oswius, juxta quod Domino voverat, pro collata sibi victoria gratias Deo referens, dedit filiam suam Elfledam, quæ vixdum unius anni ætatem impleverat, perpetua ei virginitate consecrandam; donatis insuper duodecim possessiunculis terrarum, in quibus, ablato studio militiæ terrestris, ad exercendam militiam cœlestem, supplicandumque pro pace gentis ejus æterna, devotioni sedulæ monachorum locus facultasque suppeteret. E quibus videlicet possessiunculis, sex in provincia Deirorum, sex in Berniciorum dedit; singulæ vero possessiones decem erant familiarum, id est, simul omnes centum viginti. Intravit autem præfata regis Oswii filia Deo dedicanda monasterium, quod nuncupatur Heruteu, id est, Insula Cervi, cui tunc Hilda abbatissa præfuit; quæ post biennium, comparata possessione decem familiarum, in loco qui dicitur Streaneshalch, ibi monasterium construxit, in quo memorata regis filia, primo discipula vitæ regularis, deinde etiam magistra exstitit, donec, completo undesexaginta annorum numero, ad complexum et nuptias Sponsi cœlestis virgo beata intraret. In quo monasterio et ipsa, et pater ejus Oswius, et mater ejus Eanfleda, et pater matris ejus Edwinus, et multi alii nobiles in ecclesia sancti Apostoli Petri sepulti sunt. Hoc autem bellum rex Oswius in regione Loidis, tertio decimo regni sui anno, decimo septimo die kalendarum Decembrium, cum magna utriusque populi utilitate confecit. Nam et suam gentem ab hostili paganorum depopulatione liberavit, et ipsam gentem Merciorum finitimarumque provinciarum, desecto capite perfido, ad fidei Christianæ gratiam convertit.

Primus autem in provincia Merciorum, simul et Lindisfarnorum ac Mediterraneorum Anglorum, factus est episcopus Diuma, ut supra diximus, qui apud Mediterraneos Anglos defunctus ac sepultus est; secundus Ceollach, qui, relicto episcopatus officio, vivens ad Scotiam rediit, uterque de genere Scotorum; tertius Trumhere, de natione quidem Anglorum, sed edoctus et ordinatus a Scotis, qui erat abbas in monasterio, quod dicitur Ingethlingum. Ipse est locus in quo occisus est rex Oswinus, ut supra meminimus. Nam regina Eanfleda propinqua illius, ob castigationem necis ejus injustæ, postulavit a rege Oswio, ut donaret ibi locum monasterium construendi præfato Dei famulo Trumhere, quia propinquus et ipse erat regis occisi; in quo videlicet monasterio orationes assiduæ pro utriusque regis, (id est, et occisi, et ejus, qui occidere jussit,) salute æterna fierent. Idem autem rex Oswius tribus annis post occisionem Pendæ regis, Merciorum genti, necnon et ceteris Australium provinciarum populis, præfuit; qui etiam gentem Pictorum maxima ex parte regno Anglorum subjecit.

Quo tempore donavit præfato Peadæ, filio regis Pendæ, eo quod esset cognatus suus, regnum Australium Merciorum, qui sunt, ut dicunt, familiarum quinque millium, discreti fluvio Treenta ab Aquilonalibus Merciis, quorum terra est familiarum septem millium. Sed idem Peada proximo vere multum nefarie peremtus est, proditione, ut dicunt, conjugis suæ, in ipso tempore festi Paschalis. Completis autem tribus annis post interfectionem Pendæ regis, rebellarunt adversus regem Oswium duces gentis Merciorum Immin, et Eafa, et Eadbert, levato in regem Wulfhere, filio ejusdem Pendæ adolescente, quem occultum servaverant; et, ejectis principibus regis non proprii, fines suos fortiter simul et libertatem receperunt: sicque cum suo rege liberi, Christo vero regi, pro sempiterno in cœlis regno, servire gaudebant. Præfuit autem rex idem genti Merciorum annis decem et septem, habuitque primum episcopum Trumhere, de quo supra diximus, secundum Jaruman, tertium Ceaddam, quartum Winfridum. Omnes hi per ordinem sibimet succedentes sub rege Wulfhere, gentis Merciorum episcopatu sunt functi.