Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. XXIII.—: UT IDEM EPISCOPUS CEDD LOCUM MONASTERII CONSTRUENDI AB ETHELWALDO REGE ACCIPIENS ORATIONIBUS AC JEJUNIIS DOMINO CONSECRAVERIT; ET DE OBITU IPSIUS. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. XXIII.—: UT IDEM EPISCOPUS CEDD LOCUM MONASTERII CONSTRUENDI AB ETHELWALDO REGE ACCIPIENS ORATIONIBUS AC JEJUNIIS DOMINO CONSECRAVERIT; ET DE OBITU IPSIUS. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. XXIII.—

UT IDEM EPISCOPUS CEDD LOCUM MONASTERII CONSTRUENDI AB ETHELWALDO REGE ACCIPIENS ORATIONIBUS AC JEJUNIIS DOMINO CONSECRAVERIT; ET DE OBITU IPSIUS.

Solebat autem idem vir Domini, cum apud Orientales Saxones episcopatus officio fungeretur, sæpius etiam suam, id est, Northanhumbrorum provinciam exhortandi gratia revisere; quem cum Ethelwaldus filius Oswaldi regis, qui in Deirorum partibus regnum habebat, virum sanctum et sapientem, probumque moribus videret, postulavit eum possessionem terræ aliquam a se ad construendum monasterium accipere, in quo ipse rex et frequentius ad deprecandum Dominum verbumque audiendum advenire, et defunctus sepeliri deberet. Nam et seipsum fideliter credidit multum juvari eorum orationibus quotidianis, qui illo in loco Domino servirent. Habuerat autem idem rex secum fratrem germanum ejusdem episcopi, vocabulo Celin, virum æque Deo devotum, qui et ipsi ac familiæ ipsius verbum et sacramenta fidei, erat enim presbyter, ministrare solebat, per cujus notitiam maxime ad diligendum noscendumque episcopum pervenit. Favens ergo votis regis antistes, elegit sibi locum monasterii construendi in montibus arduis ac remotis, in quibus latronum magis latibula ac lustra ferarum, quam habitacula fuisse videbantur hominum; ut, juxta prophetiam Isaïæ, in cubilibus, in quibus prius dracones habitabant, oriretur viror calami et junci, id est, fructus bonorum operum ibi nascerentur, ubi prius vel bestiæ commorari, vel homines bestialiter vivere consueverant.

Studens autem vir Domini acceptum monasterii locum primo precibus ac jejuniis a pristina flagitiorum sorde purgare, et sic in eo monasterii fundamenta jacere, postulavit a rege, ut sibi per totum Quadragesimæ tempus, quod instabat, facultatem ac licentiam ibidem orationis causa demorandi concederet. Quibus diebus cunctis, excepta Dominica, jejunium ad vesperam usque juxta morem protelans, ne tunc quidem nisi panis permodicum, et unum ovum gallinaceum cum parvo lacte aqua mixto percipiebat. Dicebat enim hanc esse consuetudinem eorum, a quibus normam disciplinæ regularis didicerat, ut accepta nuper loca ad faciendum monasterium vel ecclesiam prius orationibus ac jejuniis Domino consecrent. Cumque decem dies Quadragesimæ restarent, venit, qui clamaret eum ad regem. At ille, ne opus religiosum, negotiorum regalium causa, intermitteretur, petiit presbyterum suum Cynebillum, qui etiam frater germanus erat ipsius, pia cœpta complere. Cui cum ille libenter acquiesceret, expleto studio jejuniorum et orationis, fecit ibi monasterium, quod nunc Lestingau vocatur, et religiosis moribus, juxta ritus Lindisfarnensium, ubi educatus erat, instituit.

Qui cum annis multis et in præfata provincia episcopatum administraret, et hujus quoque monasterii statutis propositis curam gereret, casu contigit, ut ad ipsum monasterium tempore mortalitatis adveniens tactus ibidem infirmitate corporis obiret; qui primo quidem foris sepultus est, tempore autem procedente, in eodem monasterio ecclesia est in honorem beatæ Dei Genitricis de lapide facta, et in illa corpus ipsius ad dexteram altaris reconditum.

Dedit autem episcopus regendum post se monasterium fratri suo Ceadda, qui postea episcopus factus est, ut in sequentibus dicemus. Quatuor siquidem hi, quos diximus, germani fratres, Cedd et Cynebil et Celin et Ceadda, quod raro invenitur, omnes sacerdotes Domini fuere præclari, et duo ex eis etiam summi sacerdotii gradu functi sunt. Cum ergo episcopum defunctum ac sepultum in provincia Northanhumbrorum audirent fratres, qui in monasterio ejus erant in provincia Orientalium Saxonum, venerunt illo de suo monasterio homines circiter triginta, cupientes ad corpus sui patris, aut vivere si sic Deo placeret, aut morientes ibi sepeliri; qui libenter a suis fratribus et commilitonibus suscepti, omnes ibidem, superveniente præfatæ pestilentiæ clade, defuncti sunt, excepto uno puerulo, quem orationibus patris sui a morte constat esse servatum. Nam cum multo post hæc tempore viveret, et Scripturis legendis operam daret, tandem didicit se aqua baptismatis non esse regeneratum, et mox fonte lavacri salutaris ablutus etiam postmodum ad ordinem presbyterii promotus est, multisque in ecclesia utilis fuit; de quo dubitandum non crediderim, quin intercessionibus, ut dixi, sui patris, ad cujus corpus dilectionis ipsius gratia venerat, sit ab articulo mortis retentus, ut et ipse sic mortem evaderet æternam, et aliis quoque fratribus ministerium vitæ ac salutis docendo exhiberet.