Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. XXII.—: UT ORIENTALES SAXONES FIDEM QUAM DUDUM ABJECERANT, SUB REGE SIGEBERTO, PRÆDICANTE CEDD, RECEPERINT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. XXII.—: UT ORIENTALES SAXONES FIDEM QUAM DUDUM ABJECERANT, SUB REGE SIGEBERTO, PRÆDICANTE CEDD, RECEPERINT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. XXII.—

UT ORIENTALES SAXONES FIDEM QUAM DUDUM ABJECERANT, SUB REGE SIGEBERTO, PRÆDICANTE CEDD, RECEPERINT.

Eo tempore etiam Orientales Saxones fidem, quam olim, expulso Mellito antistite, abjecerant, instantia regis Oswii receperunt. Erat enim rex ejusdem gentis Sigebertus, qui post Sigebertum cognomento Parvum regnavit, amicus ejusdem Oswii regis, qui cum frequenter ad eum in provinciam Northanhumbrorum veniret, solebat eum hortari ad intelligendum deos esse non posse, qui hominum manibus facti essent; dei creandi materiam lignum vel lapidem esse non posse, quorum recisuræ vel igni absumerentur, vel in vasa quælibet humani usus formarentur, vel certe despectui habita foras projicerentur, et pedibus conculcata in terram verterentur. Deum potius intelligendum majestate incomprehensibilem, humanis oculis invisibilem, omnipotentem, æternum, qui cœlum et terram et humanum genus creasset, regeret, et judicaturus esset orbem in æquitate; cujus sedes æterna non in vili et caduco metallo, sed in cœlis esset credenda: meritoque intelligendum, quia omnes, qui voluntatem ejus, a quo creati sunt, discerent et facerent, æterna ab illo præmia essent percepturi. Hæc et hujusmodi multa cum rex Oswius regi Sigeberto amicabili et quasi fraterno consilio sæpe inculcaret, tandem, juvante amicorum consensu, credidit, et facto cum suis consilio, cum exhortatione, faventibus cunctis et annuentibus fidei, baptizatus est cum eis a Finano episcopo in villa regia, cujus supra meminimus, quæ cognominatur “Ad Murum.” Est enim juxta murum, quo olim Romani Britanniam insulam præcinxere, duodecim millibus passuum a mari orientali secreta.

Igitur rex Sigebertus, æterni regni jam civis effectus, temporalis sui regni sedem repetiit, postulans ab Oswio rege, ut aliquos sibi doctores daret, qui gentem suam ad fidem Christi converterent ac fonte salutari abluerent. At ille mittens ad provinciam Mediterraneorum Anglorum, clamavit ad se virum Dei Cedd, et dato illi socio altero quodam presbytero, misit prædicare verbum genti Orientalium Saxonum. Ubi cum omnia perambulantes multam Domino ecclesiam congregassent, contigit quodam tempore eundem Cedd redire domum, ac pervenire ad ecclesiam Lindisfarnensem, propter colloquium Finani episcopi; qui ubi prosperatum ei opus evangelii comperit, fecit eum episcopum in gentem Orientalium Saxonum, vocatis ad se in ministerium ordinationis aliis duobus episcopis. Qui, accepto gradu episcopatus, rediit ad provinciam, et majore auctoritate cœptum opus explens fecit per loca ecclesias, presbyteros et diaconos ordinavit, qui se in verbo fidei et ministerio baptizandi adjuvarent, maxime in civitate, quæ lingua Saxonum Ithancestir appellatur, sed et in illa, quæ Tilaburg cognominatur: quorum prior locus est in ripa Pentæ amnis, secundus in ripa Tamesis; in quibus, collecto examine famulorum Christi, disciplinam vitæ regularis, in quantum rudes adhuc capere poterant, custodire docuit.

Cumque tempore non pauco in præfata provincia, gaudente rege, congaudente universo populo, vitæ cœlestis institutio quotidianum sumeret augmentum, contigit ipsum regem, instigante omnium bonorum inimico, propinquorum suorum manu interfici. Erant autem duo germani fratres, qui hoc facinus patrarunt; qui cum interrogarentur quare hoc facerent, nil aliud respondere potuerunt, nisi ob hoc se iratos fuisse et inimicos regi, quod ille nimium suis parcere soleret inimicis, et factas ab eis injurias mox obsecrantibus placida mente dimitteret. Talis erat culpa regis pro qua occideretur, quod evangelica præcepta devoto corde servaret; in qua tamen ejus morte innoxia, juxta prædictum viri Dei, vera est ejus culpa punita. Habuerat enim unus ex his, qui eum occiderunt, comitibus illicitum conjugium, quod cum episcopus prohibere et corrigere non posset, excommunicavit eum, atque omnibus, qui se audire vellent, præcepit, ne domum ejus intrarent neque de cibis illius acciperent. Contemsit autem hoc rex præceptum, et rogatus a comite, intravit epulaturus domum ejus; qui cum abiisset, obviavit ei antistes. At rex intuens eum mox tremefactus desiluit de equo, ceciditque ante pedes ejus, veniam reatus postulans. Nam et episcopus pariter desiluit, sederat enim et ipse in equo. Iratus autem tetigit regem jacentem virga, quam tenebat manu, et pontificali auctoritate protestatus, “Dico tibi,” inquit, “quia noluisti te continere a domo perditi et damnati illius, tu in ipsa domo mori habes.” Sed credendum est quia talis mors viri religiosi non solum talem culpam diluerit, sed etiam meritum ejus auxerit; quia nimirum ob causam pietatis, quia propter observantiam mandatorum Christi contigit.

Successit autem Sigeberto in regnum Suidhelmus, filius Sexbaldi, qui baptizatus est ab ipso Cedd in provincia Orientalium Anglorum, in vico regio, qui dicitur Rendelsham, id est, Mansio Rendili; suscepitque eum ascendentem de fonte sancto Ethelwaldus rex ipsius gentis Orientalium Anglorum, frater Annæ regis eorundem.