Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. XIX.—: UT FURSEUS APUD ORIENTALES ANGLOS MONASTERIUM FECERIT; ET DE VISIONIBUS VEL SANCTITATE EJUS, CUI ETIAM CARO POST MORTEM INCORRUPTA TESTIMONIUM PERHIBUERIT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. XIX.—: UT FURSEUS APUD ORIENTALES ANGLOS MONASTERIUM FECERIT; ET DE VISIONIBUS VEL SANCTITATE EJUS, CUI ETIAM CARO POST MORTEM INCORRUPTA TESTIMONIUM PERHIBUERIT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. XIX.—

UT FURSEUS APUD ORIENTALES ANGLOS MONASTERIUM FECERIT; ET DE VISIONIBUS VEL SANCTITATE EJUS, CUI ETIAM CARO POST MORTEM INCORRUPTA TESTIMONIUM PERHIBUERIT.

Verum, dum adhuc Sigebertus regni infulas teneret, supervenit de Hibernia vir sanctus, nomine Furseus, verbo et actibus clarus, sed egregiis insignis virtutibus, cupiens pro Domino, ubicunque sibi opportunum inveniret, peregrinam ducere vitam. Qui, cum ad provinciam Orientalium pervenisset Anglorum, susceptus est honorifice a rege præfato; et solitum sibi opus evangelizandi exsequens multos et exemplo virtutis et incitamento sermonis, vel incredulos, ad Christum convertit, vel jam credentes amplius in fide atque amore Christi confirmavit.

Ubi quadam infirmitate corporis arreptus angelica meruit visione perfrui, in qua admonitus est cœpto verbi ministerio sedulus insistere, vigiliisque consuetis et orationibus indefessus incumbere; eo quod certus sibi exitus, sed incerta ejusdem exitus esset hora futura, dicente Domino, [Matth. xxiv. 42,] Vigilate itaque, quia nescitis diem neque horam. Qua visione confirmatus curavit locum monasterii, quem a præfato rege Sigeberto acceperat, velocissime construere, ac regularibus instituere disciplinis. Erat autem monasterium silvarum, et maris vicinitate amœnum, constructum in castro quodam, quod lingua Anglorum “Cnobheresburg,” id est, Urbs Cnobheri, vocatur; quod deinde rex provinciæ illius Anna ac nobiles quique augustioribus ædificiis ac donariis adornaverunt. Erat autem vir iste de nobilissimo genere Scotorum, sed longe animo quam carne nobilior. Ab ipso tempore pueritiæ suæ curam non modicam lectionibus sacris simul et monasticis exhibebat disciplinis, et, quod maxime sanctos decet, cuncta, quæ agenda didicerat, sollicitus agere curabat.

Quid multa? Procedente tempore, et ipse sibi monasterium, in quo liberius cœlestibus studiis vacaret, construxit; ubi correptus infirmitate, sicut libellus de vita ejus conscriptus sufficienter edocet, raptus est e corpore, et a vespera usque ad galli cantum corpore exutus, angelicorum agminum et aspectus intueri et laudes beatas meruit audire. Referre autem erat solitus, quod aperte eos inter alia resonare audiret, “Ibunt sancti de virtute in virtutem;” et iterum, “Videbitur Deus deorum in Sion.” Qui reductus in corpore et die tertia rursum eductus vidit non solum majora beatorum gaudia, sed et maxima malignorum spirituum certamina, qui crebris accusationibus improbi iter illi cœleste intercludere contendebant; nec tamen, protegentibus eum angelis, quicquam proficiebant. De quibus omnibus si quis plenius scire vult, id est, quanta fraudis sollertia dæmones et actus ejus et verba superflua, et ipsas etiam cogitationes, quasi in libro descriptas replicaverint, quæ ab angelis, sanctisque ac viris justis sibi inter angelos apparentibus, læta vel tristia cognoverit, legat ipsum, de quo dixi, libellum vitæ ejus, et multum ex illo, ut reor, profectus spiritualis accipiet.

In quibus tamen unum est, quod et nos in hac historia ponere multis commodum duximus. Cum ergo in altum esset elatus, jussus est ab angelis, qui eum ducebant, respicere in mundum; at ille oculos in inferiora deflectens, vidit quasi vallem tenebrosam subtus se in imo positam. Vidit et quatuor ignes in aere, non multo ab invicem spatio distantes. Et interrogans angelos, qui essent hi ignes, audivit hos esse ignes, qui mundum succendentes essent consumturi. Unum mendacii, cum hoc, quod in baptismo abrenunciare nos Satanæ et omnibus operibus ejus promisimus, minime implemus; alterum cupiditatis, cum mundi divitias amori cœlestium præponimus; tertium dissensionis, cum animos proximorum, etiam in supervacuis rebus, offendere non formidamus; quartum impietatis, cum infirmiores spoliare et eis fraudem facere pro nihilo ducimus. Crescentes vero paulatim ignes usque ad invicem sese extenderunt, atque in immensam adunati sunt flammam. Cumque appropinquassent, pertimescens ille dicit angelo, “Domine, ecce ignis mihi appropinquat.” At ille, “Quod non incendisti,” inquit, “non ardebit in te; nam etsi terribilis iste ac grandis esse rogus videtur, tamen juxta merita operum singulos examinat, quia uniuscujusque cupiditas in hoc igne ardebit. Sicut enim quis ardet in corpore per illicitam voluptatem, ita solutus corpore ardebit per debitam pœnam.”

Tunc vidit unum de tribus angelis, qui sibi in tota utraque visione ductores affuerunt, præcedentem ignis flammas dividere, et duos ab utroque latere circumvolantes ab ignium se periculo defendere. Vidit autem et dæmones per ignem volantes, incendia bellorum contra justos struere. Sequuntur adversus ipsum accusationes malignorum, defensiones spirituum bonorum, copiosior cœlestium agminum visio; sed et virorum de sua natione sanctorum, quos olim sacerdotali gradu non ignobiliter potitos, fama jam vulgante, compererat; a quibus non pauca, quæ vel ipsi, vel omnibus, qui audire vellent, multum salubria essent, audivit. Qui cum verba finissent, et cum angelicis spiritibus ipsi quoque ad cœlos redirent, remanserunt cum beato Furseo tres angeli, de quibus diximus, qui eum ad corpus referrent. Cumque præfato igni maximo appropinquarent, divisit quidem angelus, sicut prius, ignem flammæ. Sed vir Dei ubi ad patefactam usque inter flammas januam pervenit, arripientes immundi spiritus unum de eis, quos in ignibus torrebant, jactaverunt in eum, et contingentes humerum maxillamque ejus incenderunt; cognovitque hominem, et quod vestimentum ejus morientis acceperit, ad memoriam reduxit, quem angelus sanctus statim apprehendens in ignem rejecit. Dicebatque hostis malignus, “Nolite repellere, quem ante suscepistis; nam sicut bona ejus peccatoris suscepistis, ita et de pœnis ejus participes esse debetis.” Contradicens angelus, “Non,” inquit, “hoc propter avaritiam, sed propter salvandam ejus animam suscepit;” cessavitque ignis. Et conversus ad eum angelus, “Quod incendisti,” inquit, “hoc arsit in te. Si enim hujus viri in peccatis suis mortui pecuniam non accepisses, nec pœna ejus in te arderet.” Et plura locutus, quid erga salutem eorum, qui ad mortem pœniterent, esset agendum, salubri sermone docuit.

Qui postmodum in corpore restitutus, omni vitæ suæ tempore signum incendii, quod in anima pertulit, visibile cunctis in humero maxillaque portavit; mirumque in modum, quod anima in occulto passa sit, caro palam præmonstrabat. Curabat autem semper, sicut et antea facere consueverat, omnibus opus virtutum et exemplis ostendere et prædicare sermonibus. Ordinem autem visionum suarum illis solummodo, qui propter desiderium compunctionis interrogabant, exponere volebat. Superest adhuc frater quidam senior monasterii nostri, qui narrare solet, dixisse sibi quendam multum veracem ac religiosum hominem, quod ipse Furseum viderit in provincia Orientalium Anglorum, illasque visiones ex ipsius ore audierit; adjiciens, quia tempus hiemis fuerit acerrimum, et glacie constrictum, cum sedens in tenui veste vir iste ita inter dicendum propter magnitudinem memorati timoris vel suavitatis, quasi in media æstatis caumate, sudaverit.

Cum ergo, ut ad superiora redeamus, multis annis in Scotia verbum Dei omnibus annuncians tumultus irruentium turbarum non facile ferret, relictis omnibus, quæ habere videbatur, ab ipsa quoque insula patria discessit; et paucis cum fratribus per Britones in provinciam Anglorum devenit, ibique prædicans verbum Dei, ut diximus, monasterium nobile construxit. Quibus rite gestis, cupiens se ab omnibus seculi hujus, et ipsius quoque monasterii, negotiis alienare, reliquit monasterii et animarum curam fratri suo Fullano, et presbyteris Gobbano et Dicullo, et ipse ab omnibus mundi rebus liber in anachoretica conversatione vitam finire disposuit. Habuit alterum fratrem, vocabulo Ultanum, qui de monasterii probatione diuturna ad eremiticam pervenerat vitam. Hunc ergo solus petens, annum totum cum eo in continentia et orationibus, in quotidianis manuum vixit laboribus.

Dein turbatam incursione gentilium provinciam videns, et monasteriis quoque periculum imminere prævidens, dimissis ordinate omnibus, navigavit Galliam, ibique a rege Francorum Clodovico, vel patricio Erconwaldo, honorifice susceptus monasterium construxit in loco Latiniaco nominato, ac non multo post infirmitate correptus diem clausit ultimum. Cujus corpus idem Erconwaldus patricius accipiens servavit in porticu quadam ecclesiæ, quam in villa sua, cui nomen est Perrona, faciebat, donec ipsa ecclesia dedicaretur. Quod cum post dies viginti septem esset factum, et corpus ipsum de porticu ablatum prope altare esset recondendum, inventum est ita illæsum, ac si eadem hora de hac luce fuisset egressus. Sed et post annos quatuor, constructa domuncula cultiore receptui corporis ejusdem, ad orientem altaris adhuc sine macula corruptionis inventum, ibidem digno cum honore translatum est; ubi merita illius multis sæpe constat, Deo operante, claruisse virtutibus. Hæc de corporis ejus incorruptione breviter attigimus, ut quanta esset viri sublimitas legentibus notius exsisteret. Quæ cuncta in libello ejus sufficientius, sed et de aliis commilitonibus ipsius, quisquis legerit inveniet.