Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. XI.—: UT SUPER RELIQUIAS EJUS LUX CŒLESTIS TOTA NOCTE STETERIT; ET UT PER EAS SINT DÆMONIACI CURATI. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. XI.—: UT SUPER RELIQUIAS EJUS LUX CŒLESTIS TOTA NOCTE STETERIT; ET UT PER EAS SINT DÆMONIACI CURATI. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. XI.—

UT SUPER RELIQUIAS EJUS LUX CŒLESTIS TOTA NOCTE STETERIT; ET UT PER EAS SINT DÆMONIACI CURATI.

Inter quæ nequaquam silentio prætereundum reor, quid virtutis ac miraculi cœlestis fuerit ostensum, cum ossa ejus inventa atque ad ecclesiam, in qua nunc servantur, translata sunt. Factum est autem hoc per industriam reginæ Merciorum Ofthridæ quæ erat filia fratris ejus, id est Oswii, qui post illum regni apicem tenebat, ut in sequentibus dicemus.

Est monasterium nobile in provincia Lindissi, nomine Peardaneu, quod eadem regina cum viro suo Ethelredo multum diligebat, venerabatur, excolebat, in quo desiderabat honoranda patrui sui ossa recondere. Cumque venisset carrum, in quo eadem ossa ducebantur, incumbente vespera, in monasterium præfatum, noluerunt ea, qui erant in monasterio, libenter excipere; quia etsi sanctum eum noverant, tamen quia de alia provincia ortus fuerat et super eos regnum acceperat, veteranis eum odiis etiam mortuum insequebantur. Unde factum est, ut ipsa nocte reliquiæ allatæ foris permanerent, tentorio tantum majore supra carrum, in quo inerant, extenso. Sed miraculi cœlestis ostensio, quam reverenter eæ suscipiendæ a cucntis fidelibus essent, patefecit. Nam tota ea nocte columna lucis, a carro illo ad cœlum usque porrecta, omnibus pene ejusdem Lindissi provinciæ locis conspicua stabat. Unde, mane facto, fratres monasterii illius, qui pridie abnuerant, diligenter ipsi petere cœperunt, ut apud se eædem sanctæ ac Deo dilectæ reliquiæ conderentur. Lota igitur ossa intulerunt in thecam, quam in hoc præparaverant, atque in ecclesia juxta honorem congruum posuerunt; et, ut regia viri sancti persona memoriam haberet æternam, vexillum ejus super tumbam auro et purpura compositum apposuerunt, ipsamque aquam, in qua laverunt ossa, in angulo sacrarii fuderunt. Ex quo tempore factum est, ut ipsa terra, quæ lavacrum venerabile suscepit, ad abigendos ex obsessis corporibus dæmones gratiæ salutaris haberet effectum.

Denique, tempore sequente, cum præfata regina in eodem monasterio moraretur, venit ad salutandam eam abbatissa quædam venerabilis, quæ usque hodie superest, vocabulo Ethelhilda, soror virorum sanctorum Ethelwini et Aldwini, quorum prior episcopus in Lindissi provincia, secundus erat abbas in monasterio, quod vocatur Peartaneu, a quo non longe et illa monasterium habebat. Cum ergo veniens illo loqueretur cum regina, atque inter alia, sermone de Oswaldo exorto, diceret quod et ipsa lucem nocte illa supra reliquias ejus ad cœlum usque altam vidisset, adjecit regina quod de pulvere pavimenti, in quo aqua lavacri illius effusa est, multi jam sanati essent infirmi. At illa petiit sibi portionem pulveris salutiferi dari; et accipiens illigatam panno condidit in capsella et rediit. Transacto autem tempore aliquanto, cum esset in suo monasterio, venit illuc quidam hospes, qui solebat nocturnis sæpius horis repente ab immundo spiritu gravissime vexari; qui, cum benigne susceptus, post cœnam in lecto membra posuisset, subito a diabolo arreptus inclamare, dentibus frendere, spumare, et diversis motibus cœpit membra torquere. Cumque a nullo vel teneri vel ligari potuisset, cucurrit minister, et pulsans ad ostium nunciavit abbatissæ. At illa aperiens januam monasterii exivit ipsa cum una sanctimonialium feminarum ad locum virorum; et evocans presbyterum rogavit secum venire ad patientem. Ubi cum venientes viderent multos adfuisse, qui vexatum tenere et motus ejus insanos comprimere conati nequaquam valebant, dicebat presbyter exorcismos, et quæcunque poterat prosedando miseri furore agebat. Sed nec ipse, quamvis multum laborans, proficere aliquid valebat. Cumque nil salutis furenti superesse videretur, repente venit in mentem abbatissæ pulvis ille præfatus, statimque jussit ire ministram et capsellam, in qua erat, adducere. Et cum illa afferens, quæ jussa est, intraret atrium domus, in cujus interioribus dæmoniosus torquebatur, conticuit ille subito, et quasi in somnum laxatus deposuit caput, membra in quietem omnia composuit. Conticuere omnes intentique ora tenebant, [Vir. Æ. II. 1,] quem res exitum haberet solliciti exspectantes. Et post aliquantum horæ spatium resedit qui vexabatur, et graviter suspirans, “Modo,” inquit, “sanum sapio, recepi enim sensum animi mei.” At illi sedulo sciscitabantur quomodo hoc contigisset. Qui ait, “Mox ut virgo hæc cum capsella, quam portabat, appropinquavit atrio domus hujus, discessere omnes, qui me premebant, spiritus maligni, et, me relicto, nusquam comparuerunt.” Tunc dedit ei abbatissa portiunculam de pulvere illo; et sic, data oratione a presbytero, noctem quietissimam illam duxit; neque aliquid ex eo tempore nocturni timoris aut vexationis ab antiquo hoste pertulit.