Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. VIII.—: UT REX CANTUARIORUM EARCONBERTUS IDOLA DESTRUI PRÆCEPERIT; ET DE FILIA EJUS ERCONGOTA ET PROPINQUA ETHELBERGA, SACRATIS DEO VIRGINIBUS. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. VIII.—: UT REX CANTUARIORUM EARCONBERTUS IDOLA DESTRUI PRÆCEPERIT; ET DE FILIA EJUS ERCONGOTA ET PROPINQUA ETHELBERGA, SACRATIS DEO VIRGINIBUS. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. VIII.—

UT REX CANTUARIORUM EARCONBERTUS IDOLA DESTRUI PRÆCEPERIT; ET DE FILIA EJUS ERCONGOTA ET PROPINQUA ETHELBERGA, SACRATIS DEO VIRGINIBUS.

Anno Dominicæ incarnationis sexcentesimo quadragesimo, Eadbaldus rex Cantuariorum transiens ex hac vita Earconberto filio regni gubernacula reliquit; quæ ille suscepta viginti quatuor annis et aliquot mensibus nobilissime tenuit. Hic primus regum Anglorum in toto regno suo idola relinqui ac destrui, simul et jejunium quadraginta dierum observari, principali auctoritate præcepit. Quæ ne facile a quopiam posset contemni, in transgressores dignas et competentes punitiones proposuit. Cujus filia Earcongota, ut condigna parenti soboles, magnarum fuit virgo virtutum, indesinenter semper serviens Domino in monasterio, quod in regione Francorum constructum est ab abbatissa nobilissima, vocabulo Fara, in loco qui dicitur “In Brige.” Nam eo tempore, necdum multis in regione Anglorum monasteriis constructis, multi de Britannia, monachicæ conversationis gratia, Francorum vel Galliarum monasteria adire solebant; sed et filias suas eisdem erudiendas, ac sponso cœlesti copulandas, mittebant, maxime in Brige et in Cale, et in Andilegum monasterio; inter quas erat Sethrida, filia uxoris Annæ regis Orientalium Anglorum, cujus supra meminimus, et filia naturalis ejusdem regis Ethelberga; quæ utraque cum esset peregrina, præ merito virtutum ejusdem monasterii Brigensis est abbatissa constituta. Cujus regis filia major Sexberga, uxor Earconberti regis Cantuariorum, habuit filiam Earcongotam, de qua sumus dicturi.

Hujus autem virginis Deo dicatæ multa quidem ab incolis loci illius solent opera virtutum et signa miraculorum usque hodie narrari. Verum nos de transitu tantum illius, quo cœlestia regna petiit, aliquid breviter dicere sufficiat. Imminente ergo die suæ vocationis, cœpit circuire in monasterio casulas infirmarum Christi famularum, earumque maxime, quæ vel ætate provectæ, vel probitate erant morum insigniores; quarum se omnium precibus humiliter commendans obitum proxime suum, quem revelatione didicerat, non celavit esse futurum. Quam videlicet revelationem hujusmodi esse perhibebat,—vidisse se albatorum catervam hominum idem monasterium intrare, hosque a se interrogatos, quid quærerent, aut quid ibi vellent, respondisse, quod ob hoc illo fuerint destinati, ut aureum illud numisma, quod eo de Cantia venerat, secum assumerent. Ipsa autem nocte, in cujus ultima parte, id est, incipiente aurora, præsentis mundi tenebras transiens supernam migravit ad lucem, multi de fratribus ejusdem monasterii, qui aliis erant in ædibus, jam manifeste se concentus angelorum psallentium audiisse referebant, sed et sonitum quasi plurimæ multitudinis monasterium ingredientis; unde mox egressi dignoscere quid esset, viderunt lucem cœlitus emissam fuisse permaximam, quæ sanctam illam animam carnis vinculis absolutam ad æterna patriæ cœlestis gaudia ducebat. Addunt et alia, quæ in ipsa nocte in monasterio eodem divinitus fuerint ostensa miracula, sed hæc nos ad alia tendentes suis narrare permittimus. Sepultum est autem corpus venerabile virginis et sponsæ Christi in ecclesia beati protomartyris Stephani; placuitque post diem tertium, ut lapis, quo monumentum tegebatur, amoveretur, et altius ipso in loco reponeretur; quod dum fieret, tantæ fragrantia suavitatis ab imis ebullivit, ut cunctis, qui adstabant, fratribus ac sororibus, quasi opobalsami cellaria esse viderentur aperta.

Sed et matertera ejus, de qua diximus, Ethelberga, et ipsa Deo dilectam perpetuæ virginitatis gloriam in magna corporis continentia conservavit; quæ, cujus esset virtutis, magis post mortem claruit. Cum enim esset abbatissa, cœpit facere in monasterio suo ecclesiam in honorem omnium apostolorum, in qua suum corpus sepeliri cupiebat. Sed cum opus idem ad medium ferme esset perductum, illa, ne hoc perficeret, morte prærepta est, et in ipso ecclesiæ loco, ubi desiderabat, condita. Post cujus mortem, fratribus alia magis curantibus, intermissum est hoc ædificium annis septem, quibus completis, statuerunt ob nimietatem laboris hujus structuram ecclesiæ funditus relinquere; ossa vero abbatissæ illo de loco elevata in aliam ecclesiam, quæ esset perfecta ac dedicata, transferre. Et aperientes sepulcrum ejus ita intemeratum corpus invenere, ut a corruptione concupiscentiæ carnalis erat immune; et ita denuo lotum atque aliis vestibus indutum, transtulerunt illud in ecclesiam beati Stephani Martyris; cujus videlicet natalis ibi solet in magna gloria celebrari die nonarum Juliarum.