Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. VII.—: UT PROVINCIA OCCIDENTALIUM SAXONUM VERBUM DEI, PRÆDICANTE BIRINO, SUSCEPERIT; ET DE SUCCESSORIBUS EJUS AGILBERTO ET ELEUTHERIO. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. VII.—: UT PROVINCIA OCCIDENTALIUM SAXONUM VERBUM DEI, PRÆDICANTE BIRINO, SUSCEPERIT; ET DE SUCCESSORIBUS EJUS AGILBERTO ET ELEUTHERIO. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. VII.—

UT PROVINCIA OCCIDENTALIUM SAXONUM VERBUM DEI, PRÆDICANTE BIRINO, SUSCEPERIT; ET DE SUCCESSORIBUS EJUS AGILBERTO ET ELEUTHERIO.

Eo tempore gens Occidentalium Saxonum, qui antiquitus Gewissæ vocabantur, regnante Cynegilso, fidem Christi suscepit, prædicante illis verbum Birino episcopo, qui cum consilio Papæ Honorii venerat Britanniam; promittens quidem se, illo præsente, in intimis ultra Anglorum partibus, quo nullus doctor præcessisset, sanctæ fidei semina esse sparsurum. Unde et jussu ejusdem pontificis, per Asterium Genuensem episcopum, in episcopatus consecratus est gradum. Sed Britanniam perveniens, ac primum Gewissarum gentem ingrediens, cum omnes ibidem paganissimos inveniret, utilius esse ratus est ibi potius verbum prædicare, quam ultra progrediens eos, quibus prædicare deberet, inquirere.

Itaque evangelizante illo in præfata provincia, cum rex ipse catechizatus fonte baptismi cum sua gente ablueretur, contigit tunc temporis sanctissimum ac victoriosissimum regem Northanhumbrorum Oswaldum adfuisse, eumque de lavacro exeuntem suscepisse, ac pulcherrimo prorsus et Deo digno consortio, cujus erat filiam accepturus in conjugem, ipsum prius secunda generatione Deo dedicatum sibi accepit in filium. Donaverunt autem ambo reges eidem episcopo civitatem, quæ vocatur Dorcic, ad faciendam inibi sedem episcopalem; ubi, factis dedicatisque ecclesiis, multisque ad Dominum pio ejus labore populis advocatis, migravit ad Dominum, sepultusque est in eadem civitate, et post annos multos, Hedde episcopatum agente, translatus inde in Ventam civitatem, atque in ecclesia beatorum apostolorum Petri et Pauli positus est.

Defuncto autem et rege, successit in regnum filius ejus Coinwalch, qui et fidem et sacramenta regni cœlestis suscipere renuit, et non multo post etiam regni terrestris potentiam perdidit. Repudiata enim sorore Pendæ regis Merciorum, quam duxerat, aliam accepit uxorem; ideoque bello petitus ac regno privatus ab illo, secessit ad regem Orientalium Anglorum, cui nomen erat Anna, apud quem triennio exsulans fidem cognovit ac suscepit veritatis. Nam et ipse, apud quem exsulabat, rex erat vir bonus, et bona ac sancta sobole felix, ut in sequentibus docebimus.

Cum vero restitutus esset in regnum Coinwalch, venit in provinciam de Hibernia pontifex quidam, nomine Agilbertus, natione quidem Gallus, sed tunc legendarum gratia Scripturarum in Hibernia non parvo tempore demoratus, conjunxitque se regi, sponte ministerium prædicandi assumens; cujus eruditionem atque industriam videns rex rogavit eum, accepta ibi sede episcopali, suæ genti manere pontificem, qui precibus ejus annuens multis annis eidem genti sacerdotali jure præfuit. Tandem rex, qui Saxonum tantum linguam noverat, pertæsus barbaræ loquelæ, subintroduxit in provinciam alium suæ linguæ episcopum, vocabulo Wini, et ipsum in Gallia ordinatum; dividensque in duas parochias provinciam, huic in civitate Venta, quæ a gente Saxonum Vintancestir appellatur, sedem episcopalem tribuit; unde offensus graviter Agilbertus, quod hæc, ipso inconsulto, ageret rex, rediit Galliam, et accepto episcopatu Parisiacæ civitatis, ibidem senex ac plenus dierum obiit. Non multis autem annis post abscessum ejus a Britannia transactis, pulsus est Wini ab eodem rege de episcopatu; qui secedens ad regem Merciorum, vocabulo Wulfhere, emit pretio ab eodem sedem Londoniæ civitatis, ejusque episcopus usque ad vitæ suæ terminum mansit. Sicque provincia Occidentalium Saxonum tempore non pauco absque præsule fuit.

Quo etiam tempore rex præfatus ipsius gentis, gravissimis regni sui damnis sæpissime ab hostibus afflictus, tandem ad memoriam reduxit quod eum pridem perfidia regno depulerit, fides agnita Christi in regnum revocaverit; intellexitque quod etiam tunc destituta pontifice provincia recte pariter divino fuerit destituta præsidio. Misit ergo legatarios in Galliam ad Agilbertum, submissa illum satisfactione deprecans ad episcopatum suæ gentis redire. At ille se excusans, et eo venire non posse contestans, quia episcopatu propriæ civitatis ac parochiæ teneretur adstrictus, ne tamen obnixe petenti nil ferret auxilii misit pro se illo presbyterum Eleutherium, nepotem suum, qui ei, si vellet, ordinaretur episcopus; dicens quod ipse eum dignum esse episcopatu judicaret. Quo honorifice a populo et a rege suscepto, rogaverunt Theodorum, tunc archiepiscopum Dorovernensis ecclesiæ, ipsum sibi antistitem consecrari; qui consecratus in ipsa civitate multis annis episcopatum Gewissarum ex synodica sanctione solus sedulo moderamine gessit.