Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. III.—: UT IDEM REX, POSTULANS DE GENTE SCOTORUM ANTISTITEM, ACCEPERIT AIDANUM, EIDEMQUE IN INSULA LINDISFARNENSI SEDEM EPISCOPATUS DONAVERIT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. III.—: UT IDEM REX, POSTULANS DE GENTE SCOTORUM ANTISTITEM, ACCEPERIT AIDANUM, EIDEMQUE IN INSULA LINDISFARNENSI SEDEM EPISCOPATUS DONAVERIT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. III.—

UT IDEM REX, POSTULANS DE GENTE SCOTORUM ANTISTITEM, ACCEPERIT AIDANUM, EIDEMQUE IN INSULA LINDISFARNENSI SEDEM EPISCOPATUS DONAVERIT.

Idem ergo Oswaldus mox ubi regnum suscepit, desiderans totam, cui præesse cœpit, gentem fidei Christianæ gratia imbui, cujus experimenta permaxima in expugnandis barbaris jam ceperat, misit ad majores natu Scotorum, inter quos exsulans ipse baptismatis sacramenta, cum his, qui secum erant, militibus, consecutus erat; petens, ut sibi mitteretur antistes, cujus doctrina ac ministerio gens, quam regebat, Anglorum, Dominicæ fidei et dona disceret, et susciperet sacramenta. Neque aliquanto tardius, quod petiit, impetravit; accepit namque pontificem Aidanum, summæ mansuetudinis et pietatis ac moderaminis virum, habentemque zelum Dei, quamvis non plene secundum scientiam. Namque diem Paschæ Dominicum more suæ gentis, cujus sæpius mentionem fecimus, a quarta decima luna usque ad vicesimam observare solebat. Hoc etenim ordine septentrionalis Scotorum provincia et omnis natio Pictorum illo adhuc tempore Pascha Dominicum celebrabat, æstimans se in hac observatione sancti ac laude digni patris Anatolii scripta secutum; quod an verum sit, peritus quisque facillime cognoscit. Porro gentes Scotorum, quæ in australibus Hiberniæ insulæ partibus morabantur, jamdudum ad admonitionem apostolicæ sedis antistitis, Pascha canonico ritu observare didicerunt.

Venienti igitur ad se episcopo, rex locum sedis episcopalis in insula Lindisfarnensi, ubi ipse petebat, tribuit. Qui videlicet locus, accedente ac recedente rheumate, bis quotidie instar insulæ maris circumluitur undis, bis renudato littore contiguus terræ redditur; atque ejus admonitionibus humiliter ac libenter in omnibus auscultans ecclesiam Christi in regno suo multum diligenter ædificare ac dilatare curavit. Ubi pulcherrimo sæpe spectaculo contigit, ut, evangelizante antistite, qui Anglorum linguam perfecte non noverat, ipse rex suis ducibus ac ministris interpres verbi exsisteret cœlestis; quia nimirum tam longo exsilii sui tempore linguam Scotorum jam plene didicerat. Exin cœpere plures per dies de Scotorum regione venire Britanniam, atque illis Anglorum provinciis, quibus regnavit Rex Oswaldus, magna devotione verbum fidei prædicare et credentibus gratiam baptismi, quicunque sacerdotali erant gradu præditi, ministrare. Construebantur ergo ecclesiæ per loca, confluebant ad audiendum verbum Dei populi gaudentes, donabantur munere regio possessiones et territoria ad instituenda monasteria, imbuebantur præceptoribus Scotis parvuli Anglorum, una cum majoribus studiis et observatione disciplinæ regularis.

Nam monachi erant maxime, qui ad prædicandum venerant. Monachus ipse episcopus Aidanus, utpote de insula, quæ vocatur Hii, destinatus; cujus monasterium in cunctis pene septentrionalium Scotorum et omnium Pictorum monasteriis non parvo tempore arcem tenebat, regendisque eorum populis præerat. Quæ videlicet insula ad jus quidem Britanniæ pertinet, non magno ab ea freto discreta, sed donatione Pictorum, qui illas Britanniæ plagas incolunt, jamdudum monachis Scotorum tradita, eo quod, illis prædicantibus, fidem Christi perceperint.