Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. II.—: UT DE LIGNO CRUCIS, QUOD IDEM REX CONTRA BARBAROS PUGNATURUS EREXERAT, INTER INNUMERA SANITATUM MIRACULA, QUIDAM A DOLENTIS BRACHII SIT LANGUORE CURATUS. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. II.—: UT DE LIGNO CRUCIS, QUOD IDEM REX CONTRA BARBAROS PUGNATURUS EREXERAT, INTER INNUMERA SANITATUM MIRACULA, QUIDAM A DOLENTIS BRACHII SIT LANGUORE CURATUS. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. II.—

UT DE LIGNO CRUCIS, QUOD IDEM REX CONTRA BARBAROS PUGNATURUS EREXERAT, INTER INNUMERA SANITATUM MIRACULA, QUIDAM A DOLENTIS BRACHII SIT LANGUORE CURATUS.

Ostenditur autem usque hodie et in magna veneratione habetur locus ille, ubi venturus ad hanc pugnam Oswaldus signum sanctæ crucis erexit, ac flexis genibus Dominum deprecatus est, ut in tanta rerum necessitate suis cultoribus cœlesti succurreret auxilio. Denique fertur, quia facta citato opere cruce, ac fovea præparata, in qua statui deberet, ipse fide fervens hanc arripuerit, ac foveæ imposuerit, atque utraque manu erectam tenuerit, donec aggesto a militibus pulvere, terræ figeretur. Et hoc facto, elata in altum voce, cuncto exercitui proclamaverit, “Flectamus omnes genua, et Dominum omnipotentem vivum ac verum in commune deprecemur, uti nos ab hoste superbo ac feroce sua miseratione defendat; scit enim Ipse quia justa pro salute gentis nostræ bella suscepimus.” Fecerunt omnes ut jusserat; sic incipiente diluculo in hostem progressi juxta meritum suæ fidei victoria potiti sunt. In cujus loco orationis innumeræ virtutes sanitatum noscuntur esse patratæ, ad indicium videlicet ac memoriam fidei regis; nam et usque hodie multi de ipso ligno sacrosanctæ crucis astulas excidere solent, quas cum in aquas miserint eisque languentes homines aut pecudes potaverint sive asperserint, mox sanitati restituuntur.

Vocatur locus ille lingua Anglorum Hefenfeld, quod dici potest Latine “Cœlestis Campus,” quod certo utique præsagio futurorum antiquitus nomen accepit; significans nimirum quod ibidem cœleste erigendum tropæum, cœlestis inchoanda victoria, cœlestia usque hodie forent miracula celebranda. Est autem locus ille juxta murum, ad aquilonem, quo Romani quondam ob arcendos barbarorum impetus, totam a mari ad mare præcinxere Britanniam, ut supra docuimus. In quo videlicet loco consuetudinem multo jam tempore fecerant fratres Hagulstadensis ecclesiæ, quæ non longe abest, advenientes omni anno, pridie quam postea idem Rex Oswaldus occisus est, vigilias pro salute animæ ejus facere, plurimaque psalmorum laude celebrata, victimam pro eo mane sacræ oblationis offerre. Qui etiam, crescente bona consuetudine, nuper ibidem ecclesia constructa atque dedicata, sacratiorem et cunctis honorabiliorem locum omnibus fecere. Nec immerito, quia nullum, ut comperimus, fidei Christianæ signum, nulla ecclesia, nullum altare in tota Berniciorum gente erectum est, priusquam hoc sacræ crucis vexillum novus militiæ ductor, dictante fidei devotione, contra hostem immanissimum pugnaturus statueret.

Nec ab re est unum e pluribus, quæ ad hanc crucem patrata sunt, virtutis miraculum narrare. Quidam de fratribus Hagulstadensis ecclesiæ, nomine Bothelmus, qui nunc usque superest, ante paucos annos dum incautius forte noctu in glacie incederet, repente corruens brachium contrivit, ac gravissima fracturæ ipsius cœpit molestia fatigari; ita ut ne ad os quidem adducere ipsum brachium ullatenus, dolore arcente, valeret. Qui cum die quadam mane audiret unum de fratribus ad locum ejusdem sanctæ crucis ascendere disposuisse, rogavit, ut aliquam sibi partem de illo ligno venerabili rediens afferret, credere se dicens quia per hoc, donante Domino, salutem posset consequi. Fecit ille ut rogatus est, et reversus ad vesperam, sedentibus jam ad mensam fratribus, obtulit ei aliquid de veteri musco, quo superficies ligni erat obsita. Qui cum sedens ad mensam non haberet ad manum ubi oblatum sibi munus reponeret, misit hoc in sinum sibi; et dum iret cubitum, oblitus hoc alicubi deponere, permisit suo in sinu permanere. At medio noctis tempore, cum evigilaret, sensit nescio quid frigidi suo lateri adjacere, admotaque manu requirere quid esset, ita sanum brachium manumque reperit ac si nihil unquam tanti languoris habuisset.