Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. XX.—: UT, OCCISO EDWINO, PAULINUS CANTIAM REDIENS, RHOFENSIS ECCLESIÆ PRÆSULATUM SUSCEPERIT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. XX.—: UT, OCCISO EDWINO, PAULINUS CANTIAM REDIENS, RHOFENSIS ECCLESIÆ PRÆSULATUM SUSCEPERIT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. XX.—

UT, OCCISO EDWINO, PAULINUS CANTIAM REDIENS, RHOFENSIS ECCLESIÆ PRÆSULATUM SUSCEPERIT.

At vero Edwinus cum decem et septem annis genti Anglorum simul et Britonum gloriosissime præesset, e quibus sex etiam ipse, ut diximus, Christi regno militavit, rebellavit adversus eum Cadwalla rex Britonum, auxilium præbente illi Penda viro strenuissimo de regio genere Merciorum, qui et ipse eo tempore gentis ejusdem regno annis viginti et duobus varia sorte præfuit; et, conserto gravi prœlio in campo, qui vocatur Hethfelth, occisus est Edwinus die quarta iduum Octobris, anno Dominicæ incarnationis sexcentesimo tricesimo tertio, cum esset annorum quadraginta et octo; ejusque totus vel interemtus vel dispersus est exercitus. In quo etiam bello ante illum unus filius ejus Osfridus juvenis bellicosus cecidit, alter Eadfridus, necessitate cogente, ad Pendam regem transfugit, et ab eo postmodum, regnante Oswaldo, contra fidem jurisjurandi peremtus est. Quo tempore maxima est facta strages in ecclesia vel gente Northanhumbrorum, maxime quod unus ex ducibus, a quibus acta est, paganus, alter quia barbarus erat pagano sævior. Siquidem Penda cum omni Merciorum gente idolis deditus, et Christiani erat nominis ignarus; at vero Cadwalla, quamvis nomen et professionem haberet Christiani, adeo tamen erat animo ac moribus barbarus, ut ne sexui quidem muliebri, vel innocuæ parvulorum parceret ætati, quin universos atrocitate ferina morti per tormenta contraderet, multo tempore totas eorum provincias debacchando pervagatus, ac totum genus Anglorum Britanniæ finibus erasurum se esse deliberans. Sed nec religioni Christianæ, quæ apud eos exorta erat, aliquid impendebat honoris; quippe cum usque hodie moris sit Britonum fidem religionemque Anglorum pro nihilo habere, neque in aliquo eis magis communicare quam paganis. Allatum est autem caput Edwini regis Eboracum, et illatum postea in ecclesiam beati Apostoli Petri, quam ipse cœpit, sed successor ejus Oswaldus perfecit, ut supra docuimus, positum est in porticu sancti Papæ Gregorii, a cujus ipse discipulis verbum vitæ susceperat.

Turbatis itaque rebus Northanhumbrorum hujus articulo cladis, cum nil alicubi præsidii nisi in fuga esse videretur, Paulinus, assumta secum regina Ethelberga, quam pridem adduxerat, rediit Cantiam navigio, atque ab Honorio archiepiscopo et rege Eadbaldo multum honorifice susceptus est. Venit autem illuc, duce Basso milite regis Edwini fortissimo, habens secum Eanfledam filiam, et Wuscfrean filium Edwini, necnon et Iffi filium Osfridi filii ejus, quos postea mater metu Eadbaldi et Oswaldi regum misit in Galliam nutriendos regi Dagoberto, (qui erat amicus illius;) ibique ambo in infantia defuncti, et juxta honorem vel regiis pueris, vel innocentibus Christi, congruum, in ecclesia sepulti sunt. Attulit quoque secum vasa pretiosa Edwini regis perplura, in quibus et crucem magnam auream, et calicem aureum consecratum ad ministerium altaris, quæ hactenus in ecclesia Cantiæ conservata monstrantur.

Quo in tempore Rhofensis ecclesia pastorem minime habebat, eo quod Romanus præsul illius, ad Honorium papam a Justo archiepiscopo legatarius missus, absorptus fuerat fluctibus Italici maris; ac per hoc curam illius præfatus Paulinus, invitatione Honorii antistitis et Eadbaldi regis, suscepit ac tenuit, usque dum et ipse suo tempore ad cœlestia regna cum gloriosi fructu laboris ascendit. In qua ecclesia moriens pallium quoque, quod a Romano papa acceperat, reliquit. Reliquerat autem in ecclesia sua Eboracensi Jacobum diaconum, virum utique ecclesiasticum et sanctum, qui multo exhinc tempore in ecclesia manens magnas antiquo hosti prædas docendo et baptizando eripuit; cujus nomine vicus, in quo maxime solebat habitare, juxta Cataractam, usque hodie cognominatur. Qui, quoniam cantandi in ecclesia erat peritissimus, recuperata postmodum pace in provincia, et crescente numero fidelium, etiam magister ecclesiasticæ cantionis juxta morem Romanorum seu Cantuariorum multis cœpit exsistere; et ipse senex ac plenus dierum, juxta Scripturas, patrum viam secutus est.

THE ECCLESIASTICAL HISTORY OF THE ENGLISH NATION.

BOOK II.