Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. VII.—: UT MELLITUS EPISCOPUS FLAMMAS ARDENTIS SUÆ CIVITATIS ORANDO RESTRINXERIT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. VII.—: UT MELLITUS EPISCOPUS FLAMMAS ARDENTIS SUÆ CIVITATIS ORANDO RESTRINXERIT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. VII.—

UT MELLITUS EPISCOPUS FLAMMAS ARDENTIS SUÆ CIVITATIS ORANDO RESTRINXERIT.

Hoc enim regnante rege, beatus Archiepiscopus Laurentius regnum cœleste conscendit, atque in ecclesia et monasterio sancti Apostoli Petri, juxta prædecessorem suum Augustinum, sepultus est, die quarto nonarum Februariarum; post quem Mellitus, qui erat Londoniæ episcopus, sedem Dorovernensis ecclesiæ tertius ab Augustino suscepit. Justus autem adhuc superstes Rhofensem regebat ecclesiam. Qui, cum magna ecclesiam Anglorum cura ac labore gubernarent, susceperunt scripta exhortatoria a pontifice Romanæ et apostolicæ sedis Bonifacio, qui post Deusdedit ecclesiæ præfuit, anno incarnationis Dominicæ sexcentesimo decimo nono. Erat autem Mellitus corporis quidem infirmitate, id est, podagra, gravatus, sed mentis gressibus sanus, alacriter terrena quæque transiliens atque ad cœlestia regna semper amanda, petenda, et quærenda, pervolans. Erat carnis origine nobilis, sed culmine mentis nobilior.

Denique, ut unum virtutis ejus, unde cetera intelligi possint, testimonium referam, tempore quodam civitas Dorovernensis per culpam incuriæ igne correpta, crebrescentibus cœpit flammis consumi; quibus, cum nullo aquarum injectu posset aliquis obsistere, jamque civitatis esset pars vastata non minima, atque ad episcopum furens se flamma dilataret, confidens episcopus in divinum ubi humanum deerat auxilium, jussit se obviam sævientibus et huc illucque volantibus ignium globis efferri. Erat autem eo loci, ubi flammarum impetus maxime incumbebat, martyrium beatorum quatuor Coronatorum. Ibi ergo perlatus obsequentum manibus episcopus cœpit orando periculum infirmus abigere, quod firma fortium manus multum laborando nequiverat. Nec mora, ventus, qui a meridie flans urbi incendia sparserat, contra meridiem reflexus, primo vim sui furoris a læsione locorum, quæ contra erant, abstraxit; ac mox funditus quiescendo, flammis pariter sopitis atque exstinctis, compescuit. Et quia vir Dei igne Divinæ caritatis fortiter ardebat, qui tempestates potestatum aeriarum a sua suorumque læsione crebris orationibus vel exhortationibus repellere consueverat, merito ventis flammisque mundialibus prævalere, et ne sibi suisque nocerent, obtinere poterat.

Et hic ergo postquam annis quinque rexit ecclesiam, Eadbaldo regnante, migravit ad cœlos, sepultusque est cum patribus suis in sæpe dicto monasterio et ecclesia beatissimi apostolorum principis, anno ab incarnatione Domini sexcentesimo vicesimo quarto, die octavo kalendarum Maiarum.