Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. IV.—: UT LAURENTIUS CUM COEPISCOPIS SUIS SCOTOS UNITATEM SANCTÆ ECCLESIÆ, ET MAXIME IN PASCHA OBSERVANDO, SEQUI MONUERIT, ET UT MELLITUS ROMAM VENERIT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. IV.—: UT LAURENTIUS CUM COEPISCOPIS SUIS SCOTOS UNITATEM SANCTÆ ECCLESIÆ, ET MAXIME IN PASCHA OBSERVANDO, SEQUI MONUERIT, ET UT MELLITUS ROMAM VENERIT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. IV.—

UT LAURENTIUS CUM COEPISCOPIS SUIS SCOTOS UNITATEM SANCTÆ ECCLESIÆ, ET MAXIME IN PASCHA OBSERVANDO, SEQUI MONUERIT, ET UT MELLITUS ROMAM VENERIT.

Successit Augustino in episcopatum Laurentius, quem ipse idcirco adhuc vivens ordinaverat, ne, se defuncto, status ecclesiæ tam rudis vel ad horam pastore destitutus vacillare inciperet; in quo et exemplum sequebatur primi pastoris ecclesiæ, hoc est, beatissimi apostolorum principis Petri, qui, fundata Romæ ecclesia Christi, Clementem sibi adjutorem evangelizandi simul et successorem consecrasse perhibetur. Laurentius archiepiscopi gradu potitus strenuissime fundamenta ecclesiæ, quæ nobiliter jacta vidit, augmentare atque ad profectum debiti culminis, et crebra voce sanctæ exhortationis et continuis piæ operationis exemplis, provehere curavit. Denique, non solum novæ, quæ de Anglis erat collecta, ecclesiæ curam gerebat, sed et veterum Britanniæ incolarum, necnon et Scotorum, qui Hiberniam insulam Britanniæ proximam incolunt, populis pastoralem impendere sollicitudinem curabat. Siquidem ubi Scotorum in præfata ipsorum patria, quomodo et Britonum in ipsa Britannia, vitam ac professionem minus ecclesiasticam in multis esse cognovit, maxime quod Paschæ solennitatem non suo tempore celebrarent, sed, ut supra docuimus, a decima quarta luna usque ad vicesimam Dominicæ resurrectionis diem observandum esse putarent, scripsit cum coepiscopis suis exhortatoriam ad eos epistolam; obsecrans eos et contestans unitatem pacis et catholicæ observationis cum ea, quæ toto orbe diffusa est, ecclesia Christi, tenere; cujus videlicet epistolæ principium hoc est:

“Dominis carissimis fratribus episcopis vel abbatibus per universam Scotiam, Laurentius, Mellitus, et Justus, episcopi, servi servorum Dei.

“Dum nos sedes apostolica, more suo, sicut in universo orbe terrarum, in his occiduis partibus ad prædicandum gentibus paganis dirigeret, atque in hanc insulam, quæ Britannia nuncupatur, contigit introisse antequam cognosceremus; credentes quod juxta morem universalis ecclesiæ ingrederentur, in magna reverentia sanctitatis tam Britones quam Scotos venerati sumus, sed cognoscentes Britones, Scotos meliores putavimus. Scotos vero per Daganum episcopum in hanc, quam superius memoravimus, insulam et Columbanum abbatem in Gallis venientem, nihil discrepare a Britonibus in eorum conversatione didicimus. Nam Daganus episcopus ad nos veniens, non solum cibum nobiscum, sed nec in eodem hospitio, quo vescebamur, sumere voluit.” Misit idem Laurentius cum coepiscopis suis, etiam Britonum sacerdotibus literas suo gradui condignas, quibus eos in unitate Catholica confirmare satagit; sed quantum hæc agendo profecerit, adhuc præsentia tempora declarant.

His temporibus venit Mellitus, Londoniæ episcopus, Romam, de necessariis ecclesiæ Anglorum cum apostolico Papa Bonifacio tractaturus; et cum idem papa reverendissimus cogeret synodum episcoporum Italiæ, de vita monachorum et quiete ordinaturus, et ipse Mellitus inter eos assedit, anno octavo imperii Phocatis principis, indictione decima tertia, tertio die kalendarum Martiarum, ut quæcunque erant regulariter decreta sua quoque auctoritate subscribens confirmaret, ac Britanniam rediens secum Anglorum ecclesiis mandanda atque observanda deferret, una cum epistolis, quas idem pontifex Deo dilecto archiepiscopo Laurentio et clero universo, similiter et Ethelberto regi atque genti Anglorum direxit. Hic est Bonifacius, quartus a beato Gregorio Romanæ urbis episcopus, qui impetravit a Phocate principe donari ecclesiæ Christi templum Romæ, quod Pantheon vocabatur ab antiquis, quasi simulacrum esset omnium deorum; in quo ipse, eliminata omni spurcitia, fecit ecclesiam sanctæ Dei Genetricis atque omnium martyrum Christi; ut, exclusa multitudine dæmonum, multitudo ibi sanctorum memoriam haberet.