Econlib

The Library

Other Sites

Front Page arrow Titles (by Subject) arrow CAP. XXV.—: UT VENIENS BRITANNIAM AUGUSTINUS PRIMO IN INSULA TANETO REGI CANTUARIORUM PRÆDICARET; ET SIC, ACCEPTA AB EO LICENTIA, CANTIAM PRÆDICATURUS INTRAVERIT. - The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Return to Title Page for The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

Search this Title:

Also in the Library:

Subject Area: History
Subject Area: Religion

CAP. XXV.—: UT VENIENS BRITANNIAM AUGUSTINUS PRIMO IN INSULA TANETO REGI CANTUARIORUM PRÆDICARET; ET SIC, ACCEPTA AB EO LICENTIA, CANTIAM PRÆDICATURUS INTRAVERIT. - Saint Bede, The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols. [1843]

Edition used:

The Complete Works of Venerable Bede, in the original Latin, collated with the Manuscripts, and various printed editions, and accompanied by a new English translation of the Historical Works, and a Life of the Author. By the Rev. J.A. Giles (London: Whittaker and Co., 1843). * 8 vols.

Part of: The Complete Works of Venerable Bede, 8 vols.

About Liberty Fund:

Liberty Fund, Inc. is a private, educational foundation established to encourage the study of the ideal of a society of free and responsible individuals.


CAP. XXV.—

UT VENIENS BRITANNIAM AUGUSTINUS PRIMO IN INSULA TANETO REGI CANTUARIORUM PRÆDICARET; ET SIC, ACCEPTA AB EO LICENTIA, CANTIAM PRÆDICATURUS INTRAVERIT.

Roboratus ergo confirmatione beati patris Gregorii Augustinus, cum famulis Christi qui erant cum eo, rediit in opus verbi, pervenitque Britanniam. Erat eo tempore rex Ethelbertus in Cantia potentissimus, qui ad confinium usque Humbræ fluminis maximi, quo meridiani et septentrionales Anglorum populi dirimuntur, fines imperii tetenderat. Est autem ad orientalem Cantiæ plagam Tanetos insula non modica, id est, magnitudinis, juxta consuetudinem æstimationis Anglorum, familiarum sexcentarum, quam a continenti terra secernit fluvius Vantsumu, qui est latitudinis circiter trium stadiorum et duobus tantum in locis est transmeabilis, utrumque enim caput protendit in mare. In hac ergo applicuit servus Domini Augustinus et socii ejus, viri, ut ferunt, ferme quadraginta. Acceperunt autem, præcipiente beato Papa Gregorio, de gente Francorum interpretes, et mittens ad Ethelbertum mandavit se venisse de Roma ac nuncium ferre optimum, qui sibi obtemperantibus æterna in cœlis gaudia et regnum sine fine cum Deo vivo et vero futurum sine ulla dubietate promitteret; qui, hæc audiens, manere illos in ea quam adierant insula, et eis necessaria ministrari, donec videret quid eis faceret, jussit. Nam et antea fama ad eum Christianæ religionis pervenerat, utpote qui et uxorem habebat Christianam de gente Francorum regia, vocabulo Bertham; quam ea conditione a parentibus acceperat, ut ritum fidei ac religionis suæ cum episcopo, quem ei adjutorem fidei dederant, nomine Luidhardo, inviolatum servare licentiam haberet.

Post dies ergo venit ad insulam rex, et residens sub divo jussit Augustinum cum sociis ad suum ibidem advenire colloquium; caverat enim ne in aliquam domum ad se introirent, vetere usus augurio, ne superventu suo, si quid maleficæ artis habuissent, eum superando deciperent. At illi non dæmonica, sed divina virtute præditi veniebant, crucem pro vexillo ferentes argenteam, et imaginem Domini Salvatoris in tabula depictam; litaniasque canentes pro sua simul et eorum, propter quos et ad quos venerant, salute æterna, Domino supplicabant. Cumque ad jussionem regis residentes Verbum ei vitæ una cum omnibus, qui aderant, ejus comitibus prædicarent, respondit ille dicens, “Pulcra sunt quidem verba et promissa quæ affertis; sed quia nova sunt et incerta, non his possum assensum tribuere, relictis eis, quæ tanto tempore cum omni Anglorum gente servavi. Verum, quia de longe huc peregrini venistis, et ut ego mihi videor perspexisse, ea quæ vos vera et optima credebatis nobis quoque communicare desiderastis, nolumus molesti esse vobis; quin potius benigno vos hospitio recipere, et quæ victui sunt vestro necessaria ministrare curamus, nec prohibemus quin omnes quos potestis fidei vestræ religionis prædicando societis.” Dedit ergo eis mansionem in civitate Dorovernensi, quæ imperii sui totius erat metropolis, eisque, ut promiserat, cum administratione victus temporalis licentiam quoque prædicandi non abstulit. Fertur autem, quia appropinquantes civitati, more suo, cum cruce sancta et imagine magni regis, Domini nostri Jesu Christi, hanc litaniam consona voce modularentur. “Deprecamur te, Domine, in omni misericordia tua, ut auferatur furor tuus et ira tua a civitate ista et de domo sancta tua, quoniam peccavimus. Alleluia.”